نازل شده است ) ( نزول ) يعنى پايين آمدن و وارد شدن يكباره از نقطهاى بلند ، و ( قرآن ) نام كتاب آسمانى مسلمانان و به معناى ( خواندنى ) مىباشد
( هُدىً لِلنَّاسِ وَ بَيِّناتٍ مِنَ الْهُدى وَ الْفُرْقانِ )
: ( تا هدايت براى مردم و دلايل آشكارى از هدايت و جدا كننده حق از باطل باشد ) ( هدايت ) براى ناس كه طبقه پايين جامعه هستند و سطح فكرشان نازلترين سطح است و ( بيّنات ) براى خواصّى از مردم كه در ناحيه علم و عمل تكامل يافته باشند و قرآن براى آنان جدا كنندهء حق از باطل است و با دلايل واضح و ظاهر ، حق و ناحق را تميز مىدهد ،
( فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ )
: ( پس هر كس اين ماه را درك كرد بايد در آن روزه بگيرد ) ( شهادت ) به معناى حاضر بودن در جريان و اطلاع يافتن از آن است ،
( وَ مَنْ كانَ مَرِيضاً أَوْ عَلى سَفَرٍ فَعِدَّةٌ مِنْ أَيَّامٍ أُخَرَ )
: ( و هر كس مريض يا در سفر باشد پس چند روز از ماههاى ديگر روزه بگيرد ) اين جمله اثبات حكم را مىفرمايد و در دو آيه قبلى زمينه چينى و مقدمه براى بيان اين حكم بوده است ،
( يُرِيدُ اللَّهُ بِكُمُ الْيُسْرَ وَ لا يُرِيدُ بِكُمُ الْعُسْرَ وَ لِتُكْمِلُوا الْعِدَّةَ )
: ( خدا براى شما سهولت را خواسته و دشوارى را نخواسته ، و منظور اين است كه عدّه سى روز ماه را تكميل كرده باشيد ) ، پس بيان مىفرمايد كه تكميل 30 روز ، روزه واجب است و اگر خداوند براى مريض و مسافر استثناء قائل شد تا در ماههاى ديگر جبران كنند از جهت سهولت و آسانگيرى بوده است ،
( وَ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلى ما هَداكُمْ وَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ )
: ( و تا خدا را به جهت اينكه هدايتتان كرد بزرگ شماريد و تكبير گوييد و شايد شكر گزارى كنيد ) لام غايت است و مىخواهد غايت و نتيجه اصل روزه را بيان كند ، پس اشتغال به روزه براى اظهار كبريائى حق تعالى است كه قرآن را بر مسلمانان نازل كرد و ربوبيّت خود و عبوديّت بندگان را اعلام نمود و نيز به جهت آنكه در مقابل نعمت هدايت و جدا سازى حق از باطل شكر او را بجاى آورند .
[ آيهء ( 186 ) در باب دعا ]
( 186 )
( وَ إِذا سَأَلَكَ عِبادِي عَنِّي )
: ( زمانى كه بندگان من از تو دربارهء من سئوال كنند . . . ) همانا آنكسى كه دعا را به بشر الهام نمود ، اجابت را هم روزى او كرد و صيغه