[ آيهء ( 189 - 187 ) احكام زناشويى و مالكيّت ]
( 187 )
( أُحِلَّ لَكُمْ لَيْلَةَ الصِّيامِ الرَّفَثُ إِلى نِسائِكُمْ )
: ( حلال شد بر شما در شب روزه دارى نزديكى با زنانتان ) ( احلّ ) به معناى ( اجيز ) يعنى اجازه داده شد و ( رفث ) تصريح به عملى است كه كنايه مىشود از آن به عملى كه ذكر آن قبيح مىباشد و اغلب از آن به جماع كنايه مىشود ،
( هُنَّ لِباسٌ لَكُمْ وَ أَنْتُمْ لِباسٌ لَهُنَّ )
: ( ايشان پوششى براى شما و شما پوششى هستيد براى آنان ) لباس يعنى ساتر و هر كدام از زوجين ديگرى را از پيروى فسق و فجور باز مىدارد ، پس بديهاى او را مىپوشاند و عورت او را مستور مىكند و استعارهء لطيفى در اين كلام وجود دارد ، چون انسان با جامه عورت خود را مىپوشاند از ديگرى ، امّا خود جامه از نظر ديگران پوشيده نيست .
در تفسير ابن كثير از ابن عبّاس و ابو هريره دربارهء اين آيه نقل شده است كه مسلمانان در ماه رمضان هنگامى كه نماز عشا را مىخواندند ديگر طعام و زن را بر خود حرام مىدانستند ، بعد جمعى از مسلمانان به حكم غريزه بعد از عشا مرتكب اين اعمال مىشدند و با اينكه اين امور را گناه مىدانستند آن را ، مرتكب شده و اين عمل را خيانتى به خود مىپنداشتند ، پس عدهاى از مردم از اين مسأله به پيامبر صلّى اللّه عليه و إله و سلم شكايت نمودند ، لذا خداوند اين آيه را نازل نمود :
( عَلِمَ اللَّهُ أَنَّكُمْ كُنْتُمْ تَخْتانُونَ أَنْفُسَكُمْ )
: ( خدا دانست كه شما همواره با انجام اين عمل نافرمانى مىكنيد و به نفس خود خيانت مىنماييد ) ، ( تختانون ) از ريشه مصدر ( ختيان ) همان معناى خيانت و نقص نهفته را مىدهد ، و آيه معناى استمرار را مىرساند ، يعنى از ابتداى روز تشريع حكم روزه مسلمانان بطور سرّى خدا را نافرمانى مىكردهاند ، پس حكم خدا حرام بودن جماع و طعام در شب روزه بوده است و با نزول اين آيه نسخ شده است ،
( فَتابَ عَلَيْكُمْ وَ عَفا عَنْكُمْ )
: ( پس از جرم شما گذشت و عفو نمود و اين حكم را برداشت ) ، لذا توبه و عفو دلالت مىكند بر اينكه قبلا معصيتى واقع شده است و با اين آيه حرمت آن عمل نسخ شده گرديده ،
( فَالْآنَ بَاشِرُوهُنَّ وَ ابْتَغُوا ما كَتَبَ اللَّهُ لَكُمْ )
: ( حالا ديگر مىتوانيد با زنان خود آميزش كنيد و از خدا آنچه را از فرزند كه برايتان مقدّر نموده طلب نماييد ) و اين