حيات طيّبه در جامعه مىگردد .
[ آيهء 182 - 180 ) دربارهء وصيّت ]
( 180 )
( كُتِبَ عَلَيْكُمْ إِذا حَضَرَ أَحَدَكُمُ الْمَوْتُ إِنْ تَرَكَ خَيْراً الْوَصِيَّةُ لِلْوالِدَيْنِ وَ الْأَقْرَبِينَ بِالْمَعْرُوفِ حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ )
: ( بر شما مسلمانان واجب شد كه وقتى مرگتان نزديك مىشود و مالى از شما مىماند براى پدران و مادران و خويشاوندان وصيّتى به نيكى كنيد اين حقّى است بر پرهيزگاران ) ، لسان آيه ، لسان وجوب است نه استحباب و مؤيّد آن جملهء آخر آيه است كه مىفرمايد ،
( حَقًّا عَلَى الْمُتَّقِينَ )
، ( حقّا ) نيز مانند ( كتب ) اقتضاى معناى لزوم را دارد و منظور از ( خير ) مال است و مراد از ( معروف ) احسان است ، پس اين امر بر اهل تقوى واجب مىباشد ، چون آنان به اوامر پروردگارشان پايبند هستند ، بعضى مفسران گفتهاند كه اين آيه بوسيله آيات ارث كه تكليف ما ترك ميّت را مشخص مىكند نسخ شده است ، اگر همچنين باشد وجوبش نسخ شده است ، اما استحباب آن به جاى خود باقى است و شايد تقييد كلمهء ( حق ) به ( متّقين ) هم براى رساندن همين غرض باشد .
( 181 )
( فَمَنْ بَدَّلَهُ بَعْدَ ما سَمِعَهُ فَإِنَّما إِثْمُهُ عَلَى الَّذِينَ يُبَدِّلُونَهُ إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ عَلِيمٌ )
: ( پس هر كس وصيّت شخصى را بعد از آنكه شنيد تغيير دهد گناهش به گردن همان كسى است كه تغيير داده ، همانا كه خدا شنوا و داناست ) ، يعنى اگر كسى چنين كارى بكند خدا به گفتهها و اعمال او آگاه است و گناهش متوجّه همان شخص است .
( 182 )
( فَمَنْ خافَ مِنْ مُوصٍ جَنَفاً أَوْ إِثْماً فَأَصْلَحَ بَيْنَهُمْ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ )
: ( پس اگر وصىّ ترسيد كه متوّفى در وصيّت خود از راه حق منحرف گشته و مرتكب گناهى شده ، پس در وصيّت او اصلاحاتى انجام دهد تا در ميان ورثه ظلمى واقع نشود ، گناهى بر او نيست كه خدا آمرزندهء رحيم است ) كلمه ( جنف ) به معناى انحراف