و از او جهت ملك اسكندر عهدى گرفت . سيد اسد اللّه اين پيمان را بدين شرط پذيرفت كه ملك اسكندر دعوى ملك ميانرود نكند . سيد اسد اللّه به سيد ظهير الدين گفت كه بهتر است كه به آمل برويد و از سيد عبد اللّه براى ملك اسكندر عهدى بگيريد .
در اين ميان از گيلان خبر رسيد كه اگر كار رستمدار پايان يافته است ، لشكريان به گيلان مراجعت كنند . سيد ظهير الدين بازگشت و پس از گذشتن از نمكاوهرود لشكريان را مرخص كرد و با خود با معدودى به سرميج از دهكدههاى ناحيهء جورسى به خدمت سلطان محمد رسيد . سلطان محمد او را اجازه داد تا چند روزى به گيلان برود و به امور شخصى خود بپردازد « 1 » .
سيد ظهير الدين با اينكه با ملك كاوس ، براى ملك اسكندر پيمان صلح بسته بود ، اما به عهد او اعتمادى نداشت ، از اينرو كيا جلال الدين ديلمى را با صد نفر از سپاهيان ديلم در قلعهء كجور گذاشته بود . ملك كاوس باز به ملك اسكندر كه در قلعهء اسپىروز بود حمله كرد و قلعه را محاصره نمود . ملك اسكندر از قلعه فرار كرد و از جنگل ورناباد و ساحل بحر خود را به تنكابن رسانيد .
روز جمعهء نهم صفر سال 868 خبر رسيد كه ملك اسكندر در تنكابن است .
سلطان محمد پس از شنيدن اين خبر ، به سيد ظهير الدين دستور داد تا با لشكر كوه و گيلان همراه فرخزاد بن دباج ، به كمك ملك اسكندر رود .
سيد ظهير الدين به رانكو آمد و از آنجا به رستمدار رفت و با ملك اسكندر متوجه كجور شد و در ولايت زانوس رستاق در صحراى ساسهلزور فرودآمد . خبر رسيد كه ملك كاوس از ناتل عازم قلعهء نور است . صلاح چنان ديدند كه سيد ظهير الدين با پانصد تن سربازان زبده از راه بژمكندلوس به رودبار علياى نور رود و از آنجا خود را به پاى قلعهء نور برساند . سيد ظهير الدين شبانه از بژم گذشت و صبح به قريهء ميناك رسيد و سربازان را با سرماى شديد راه ، سالم به پاى قلعهء نور رسانيد .
چون ملك كاوس خود را به قلعه رسانده بود ، سربازان را به كنار رودخانه فرود
هامش
( 1 ) - تاريخ گيلان ص 302 و 303 .