سربازان خود را پشت ودبم ( صفحات 129 - 153 - 154 - 214 - 260 - 289 - 290 - 298 ) يا حشر و مايهدار ( 42 - 84 - 214 - 260 - 281 و صفحات ديگر ) مىكردند . ظاهرا گروهى كه در ديم يا مايهدار قرار مىگرفتند تشكيل صفوف مقدم را مىدادند و گروهى كه جزء پشت و حشر بودند . سياهى لشكر بودند و از دنبال ايشان مىرفتند . اما سپهداران مازندران قلب و جناح مىآراستند ( ص 152 )
رسم الخط نسخهاى كه در دست است
اختلاف رسم الخط نسخه با رسم الخط امروزى فارسى زياد نبود . پارهاى از آنها را تغيير داده و به شكل امروز نوشتيم . موارد اختلاف به شرح زير است :
1 - برخاستن به معنى برپاى ايستادن در اصل با واو است . برخواست ( ص 56 ) .
2 - در آخر كلمهء فردا ، دال ديگرى ديده مىشود به شكل فرداد ( ص 128 و 198 ) .
3 - كسرهء اضافه را با اشباع صداى زير به شكل ياء نوشته است . نظير : مدتى دو سال ( ص 74 ) شخصى مجهولى ( ص 75 ) صاحبقرانى مذكور ( ص 76 ) صورتى حالاتى ( ص 106 ) سدى محكمى ( ص 143 ) خالى سياهى ( ص 187 ) و موارد ديگر .
4 - حذف ياء نسبت از آخر نامهاى شهرها و دهكدهها . نظير : اميركياى گوكه ( ص 225 ) : ناصر كياى تويلا ( ص 227 ) سيد كمال الدين سارى ( ص 246 ) سيد اسد اللّه آمل ( ص 301 ) و موارد ديگر .
نكات دستورى
1 - بهكار بردن اضافهء مقلوب ، چنان كه در لهجهء گيلكى امروز نيز به كار مىرود :
عموپسر ( ص 25 ) يعنى پسرعمو - زنپسر ( ص 206 ) يعنى پسر زن - لشكرسالار ( ص 98 ) يعنى سالار لشكر - طلا غلاف ( ص 253 ) يعنى غلاف طلا .