مفردات و لغاتى كه در كتب همزمان كمتر ديده مىشود
آبكش ( ص 51 ) : كسى كه جهت حمام آب از چاه كشد . اسطلخ ( ص 144 ) : استخر . اسواران ( ص 92 - 93 - 104 ) : سواران . اسوارى كردن ( ص 80 - 104 ) : سواره به حمله و عمليات جنگى پرداختن . برنجار ( ص 92 - 118 - 140 - 142 - 213 ) مزرعهء برنج كه امروز به گيلكى بيجار گويند . بنهبر ( به فتح هردو باء ص 291 - 373 ) : تپه كوتاه ، خاكريز خندق . بومدان ( ص 173 - 355 ) و بومدان راء ( 356 ) : بلد و راهنما . بومدانى ( 346 ) : شناسائى راه و معبر . پاسپائى ( ص 454 ) :
نگهبانى خصوصا هنگام شب . اين لغت امروز نيز در گيلان به كار مىرود . پرچين ( ص 93 - 106 - 214 - 372 ) : حفاظ و حائط كه در گيلان به شكلهاى مختلف ساخته مىشود . پشتگير كردن ( ص 244 ) : از پشت لشكرى را مورد حمله قرار دادن . پشتگيرى ( ص 373 ) : به همين معنى . پشت و ديم [ كردن ] ( ص 129 - 153 - 154 - 214 - 260 - 289 - 290 - 298 ) : سربازان را به زبده و ناتوان تقسيم كردن . پرهنشين ( ص 69 - 206 - 295 - 473 ) : ثغرنشين و سرحددار . پرهنشينى ( ص 163 ) : سرحددارى . پلى ( به فتح پ ص 253 ) : پهلو .
امروز نيز در گيلكى اين لغت بهكار مىرود . پيشدار ( ص 94 ) : حربهاى باشد بسيار بزرگ كه از آهن و فولاد سازند و بر آن حلقههاى چهارگوشه هم از فولاد تعبيه كنند و بدان خوك و گراز كشند . ( برهان قاطع ) تو و ته به معنى تا ، نظير : يك تو پيرهن ( ص 306 ) يك تهپيرهن ( ص 342 ) . تيف و تمش ( ص 93 ) لغت دوم به ضم تا و ميم است : تيغ و خار . امروز نيز در گيلكى به كار مىرود . حشر و مايهدار ( ص 42 - 84 - 153 - 154 - 166 - 214 - 215 - 260 - 281 - 289 - 290 - 298 ) : نوعى تقسيمبندى و صفآرائى لشكريان است كه مايهداران و كارديدگان را پيشصف قرار دهند و حشر را جزء سياهى لشكر آورند . خروز ( ص 43 ) : خروس .
خشت ( ص 140 ) آجر نه خشت خام . خلابرورستر ( ص 210 - 213 ) : كلمهء اول