گرديد . خديو فيروزمند عرب على خان زند و فوجى از بهادران غضنفر مانند را باعانت و امداد نجف خان روانه فرموده ، مأمورين چون بنواحى قم رسيده و مشخص شد كه نجف خان مزبور هزيمت و بصوب جوشقان از راه ديگر عزيمت كرده ، چون عدت لشكر عرب على خان نيز چندانى نبود كه به تنهائى مقاومت تواند كرد صلاح در مراجعت ديده . ليكن فوجى كثير از سپاه آقا محمد خان كه چرخچى و قراول بودند بعرب على خان برخورده ، دليران عرصهء وغا حملهء دليرانه برده ، جمعى را اسير و گروهى را عرضهء شمشير و مراجعت بكاشان كردند . بعد از آنكه اين اخبار معروض راى مهر آثار شد و كثرت و عدت آقا محمد خان معلوم ضمير خورشيد شعار شد احمد خان ولد آزاد خان افغان را بسردارى تعيين و سپاهى با ابهت و آئين تدارك فرموده ، از اسب و باركش و سلاح و يراق و نقود و خلاع و امتعهء خورشيد شعاع ، از هرگونه و هرقسم عنايت و از سواران ايلات و پيادگان جزايرى و تفنگچى لشكرى با عدت و سپاهى با شوكت در غايت زيب و زينت روانهء صوب كاشان فرمودند ، كه سردار مزبور در مقابلهء آقا محمد خان در قم و كاشان ، در هرجا و هرمكان كه صلاح داند و مناسب وقت باشد عمل نمايد . سردار مزبور بكاشان رفته ، متعاقب فوجفوج لشكر بفرمان داور سكندرفر باحمد خان مذكور ملحق گرديده ، به او رسيدند .
آقا محمد خان نيز از قم حركت و بتأنى و هموارى تا محل سنسن كه تا دار المؤمنين كاشان شش فرسنگ مسافت دارد آمده ، در آنجا سنگرى متين بسته ، توقف و در روزى از محل مزبور حركت و متوجه نصرآباد و سه فرسنگ راه سواره و پياده را دوانيده ، از حس و حركت انداخت .
مظنهء مشار اليه اين بود كه چنين وقتى كه لشكر آقا محمد خان در كوچ و مرحلهنورد راهپيمائى مسافت منزلگاه مىباشد و بنه و اغروق همراه دارند و نظم سپاه ايشان مضبوط و سلسلهء لشكر به يكديگر مربوط نيست بلكه مقصود خويش را حاصل و نصرة را باحوال خود شامل نمايد .
در نظر عقل و بصيرت خود بعيد مىنمايد كه آقا محمد خان در چنين
تاريخ گيتى گشا ( در تاريخ سلسله زنديه ) ( فارسى ) — صفحة 264
مساهمون: محمد صادق موسوى اصفهانى
ص٢٦٤