بخش 13
بهاريه سال فرخ مآل ايت ئيل تركى مطابق با سنهء يكهزار و دويست و چهل و يك هجرى كه سال آخر از قرن اوّل دولت جاويد محل است و حكم سكّهء صاحبقرانى و وزير دفائن قديمه در امكنه متعدده به آسانى
خسرو صاحبقران اورنگ چهارم سپهر و داراى اولو الامر مهر درين سال فرخنده چهر بعد از انقضاى دو ساعت و پنجاه و شش دقيقه از روز سهشنبه دوازدهم شهر شعبان المعظّم سنهء يكهزار و دويست و چهل و يك مطابق ايت ئيل تركى از شهربند [ 353 ] حوت به بيت الشّرف حمل خراميد و سكّهء صاحبقرانى داراى بهار در دار الضّرب گلزار بر سبايك زرّين و سيمين رعنا و ازهار سكه به زر گرديد . دفاين قديمه كه در خزاين گلشن محزون بود ، از قوّت قواى ناميه و جلوهگرى نمود و خسرو بهارش به معير الممالك ابر آذار على الامانه تسليم فرمود . مغنّيان عنادل و قمارى بر منابر شاخسار ، جنود نامعدود سبزه و ازهار را به جهاد با لشكر روسىنژاد دى ترغيب نمودند و سفيران شمال و صبا با تحف گرانبهاى رياحين در تختگاه چمن پاى آمدورفت گشودند .
موكب سلطان فروردين به تدمير روسىنژادان دى و بهمن عزيمت كرد و نخست از فرّ يارى بخت پايدار و سعى نوباوگان سروهاى جويبار و اهتمام سرداران صنوبر و چنار ، قلاع محكمه باغ و گلزار را كه در تصرف جنود كافر شعار شتا بود ، مفتوح آورد و ابر آذار ازين گنبد آبنوسى چون سردار روسى توپهاى صاعقهفشان تندر را بر خيول سبزهء سرافراز بست و شكوه مرغزار را كه نايب سلطان بهار است ، از شكست خيول سبزهء سرافراز شكست .