بخش 10
بهاريه سال فرخنده مآل تخاقوى ئيل تركى معادل سنه يكهزار و دويست و بيست و هشت « 1 » هجرى [ قمرى ] و نقلمكان به باغ مباركه نگارستان
مسندنشين چرخ اخضر يعنى مهر انور درين سال فرّخ فرّ بعد از انقضاى يازده ساعت و پانزده دقيقه از شب يكشنبه هفدهم ربيع الاوّل از شهر بندحوت به نگارستان بيت الشرف حمل ، نقل نمود و عرصهء روزگار را از ظهور اين نقل و تحويل آرايشى تازه افزود . صوفى پشمينهپوش كوه كه مانند خواجگان كاشغر از وفور برف معمّم و سردارى خيل تنگ چشم غراب را مسلّم بود ، به يورش جنود نامعدود امطار نيسانى از لباس عاريت عور گشت و از وقوع صلح فى ما بين سلاطين باغ و بهار ، عالمى مسرور تهنيت اين مصالحه ميمون را ، توپهاى تندر فغان ابر آذارى نواى شادمانى در دارند و سفيران شمال و صبا در تختگاه گلشن به ذهاب و اياب « 2 » پاى برگشادند . اميران خيانتپيشه دى و بهمن [ 215 ] كه در خاورزمين گلشن اقامت داشتند و نوباوهء قواى ناميه را مسلوب « 3 » الاختيار گذاشتند ، از فرّ طالع خسرو ربيع همّت بر تفرقه گماشتند . طرّار غدّار اسپند كه در طرق گلشن بناى خرابى نهاده بود ، از قلعهء باغ اخراج شد و مملكت مرغزار از اهتمامات سلطان بهار و دستورى دستور ابر آذار به غايت با رواج .
خسرو صاحبقران به « 4 » مباركى نوروز فيروز را با افسر و كمر خنجر كيانى غيرت مهروماه آسمانى بر فراز اورنگ سليمانى پاى نهاد و دست دريانوال به افشاندن
هامش
( 1 ) . ملى : - « هشت »
( 2 ) . ملى : « ايات »
( 3 ) . ملى : « مسكوب »
( 4 ) . مجلس : + « به »