اخلاط رجس اعتقاد گردانيده بود تا اسم « 1 » نيز موافق فعل باشد و صحّت الألقاب تنزل من السّماء مقرّر شود حروف لقب او را از شين و راء شرّ تركيب داده بود و شرّ فى الدّين لقب كرده و چون عادتى مستمرّست و قاعدهء ممهّد كه تخفيف را تشديدات و حروف علّت در اسماء متداول حذف كردهاند سلب تشديد راء و حذف ياء در نام او واجب داشتند و شرف الدّين گفتند ، و چارهء نيست از تقرير شمّهء از آنچ طبع طبع « 2 » او بر آن مجبولست و اندرون نجس آن نحس بر آن مشمول
و ما اهجو لرفعته و لكن * رأيت الكلب يرمى بالحجاره « 3 »
امتثال اشارت حضرت رسالت را كه اذكروا الفاسق بما فيه ، و بر مرد بينا پوشيده نماند كه اين اشارت باشاعت معايب اخلاق جماعت فسّاق از مصالح خاصّ و عامّ خالى نباشد و آن در دو قسم محصورست ، اوّل چون در محافل و انجمنها مثالب و مساوى سفيهى بازرانند جماعتى كه بپيرايهء عقل مزيّن باشند و بحليت سعادت آراسته از امثال آن اعراض لازم دانند و اجتناب واجب شناسند و از اقبال بر مكارم عادات اهمال ننمايند تا نقش آن معانى در ضماير مركّب شود و ذات معالى را وجود ايشان مركب و از امير المؤمنين علىّ عليه السّلام سؤال كردند كه ممّن تعلّمت الأدب قال ممّن لا ادب له ، و دوّم آنك معيوب مذكور اگر مستعدّ قبول انوار كرامات باشد از آن مقامات بىشكّ معرض شود و از ملامت لائمان منقبض و از محلّ اعتراض احتراز عين فرض شمرد و احراز كمالات سعادت را بر كلّى امور مقدّم داند تا از شين و عارى كه ذكر آن بر چهرهء
هامش
( 1 ) آ ب ج د : و تا اسم ،
( 2 ) طبع بر وزن كتف بمعنى چركين و شوخگن و بمعنى بىشرم و بىحيا و بىناموس است ،
( 3 ) لأبى يوسف يعقوب بن احمد من معاصرى الثّعالبى ، آورده الثّعالبى فى القسم الرّابع من تتمّة اليتيمة فى محاسن اهل خراسان ( نسخة باريس ورقb554 ) مع بيت آخر قبله هكذا :و قالوا لى ابو حسن كريم * فقلت الميم هاء فى العباره
و ما لجلاله اهجوه لكن * رأيت الكلب يرمى بالحجاره