بر ياء چون : احصاى كشتگان ، حكمهاى سخت ، و نحو ذلك و اين طريقه نسبة نادر است ، - سوّم ، عدم وضع علامتى مطلقا در كتابت چون علا الدّين ، بهاء الدّين ، و غيرهما و اين اندر وجوه است ،
6 - در اضافه يا وصف كلمات مختومه بواو ما قبل مضموم كسرهء اضافت را غالبا بر همزه اظهار مىنمايد برسم بسيارى از نسخ قديمه چون : بازوء اسلام ( ورق
b
128 ) ، گيسوء زنان ( ور
b
198 ) ، اردوء خود ( ور
a
51 ) ، ابروء كمان شكلش ( ور
b
52 ) ، و نادرا بر ياء برسم معمول چون : زانوى ادب ، باردوى خود ( ور
a
51 ) ، و نحو ذلك ،
7 - در اضافه يا وصف كلمات مختومه بياء غالبا همزهء فوق ياء ميگذارد چنان كه در هندوستان اكنون معمول است چون : باقئ تجمّلات ، بفراخئ نعمت ، اهالئ شهر ، قاضئ ممالك ، شكارئ بسيار ، و هكذا ،
8 - همزهء بعد از الف زائده را در كلمات مانند : قائم و دائم و نحوهما در اين نسخه گاه به صورت ياء مىنويسد چون : قايم ، دايم ، طاير ، و گاه ( و اين خالى از غرابت نيست ) به صورت ياء و همزه معا چون : فضايل ، عزايم ، طوايف ، دايما ، سايل ، عايد ، و هكذا ،
امّا شرح سه رسالهء ديگر غير جهانگشاى كه در آخر اين نسخه ملحق است از قرار تفصيل ذيل است مرتّبا : -
1 - رسالهء كوچكى يا بعبارة اخرى فصلى كه خواجه نصير الدّين طوسى در شرح فتح بغداد بدست هولاكو بجهانگشاى ملحق كرده است ( اوراق
a
218 -
a
220 ) ، و معروف است بذيل جهانگشاى و در بعضى نسخ جهانگشاى بعد از جلد سوّم موجود است « 1 » و از غالب نسخ مفقود ، و اين رساله جز صفحهء اخير آن بخطّ همان كاتب اصل نسخهء جهانگشاى است
هامش
( 1 ) از جمله نسخهء جهانگشاى كتابخانهء ديوان هند ( انديا افيس ) در لندن شمارهء 170 از فهرست ايته (Ethe) ،