و آورد و آوازه و قرآن ، على السّواء گاه اثبات و گاه حذف مىنمايد ، و ما تعميما للقاعده مطلقا اثبات مىنمائيم برسم حاليّه ،
8 - همزهء بعد از الف زائده را در كلمات مانند : قائم و دائم و عشائر و فضائل و نحوها هرگز به صورت همزه نمىنويسد بل يا به صورت ياء مىنويسد يعنى : قايم ، دايم ، عشاير ، فضايل ، و يا بدون هيچ نقطه و هيچ علامتى يعنى : قايم ، ؟ ؟ ؟ دايم ، ؟ ؟ ؟ عشاير ، ؟ ؟ ؟ فضايل ؟ ؟ ؟ ، و ما اين نوع كلمات را در طىّ عبارات عربى مطلقا به صورت همزه مىنويسيم جريا على القاعدة و در طىّ عبارات فارسى اغلب به صورت ياء چون : بايع و بدايع و طايفه ، و گاه به صورت همزه چون : زاويهء قائمه و مصائب وارده و نحو ذلك برحسب اختلاف تلفّظ غالب در ايران در اين قبيل كلمات ،
9 - كلمات مانند : گوئى و درشتخوئى و جدائى و ابقائى و نحو ذلك را كه اكنون با همزه نويسند در اين نسخه هرگز به صورت همزه ننوشته است بل مانند شمارهء ( 8 ) يا به صورت ياء مىنويسد بدين هيأت : كويى ، درشتخويى ، جدايى ، ابقايى ، و يا بدون هيچ نقطه و هيچ علامتى بدين صورت : كويى ، ؟ ؟ ؟ درشتخويى ؟ ؟ ؟ ، جدايى ؟ ؟ ؟ ، ابقايى ؟ ؟ ؟ ، و ما دفعا للالتباس و تعميما للقاعدة اين نوع كلمات را مطلقا به صورت همزه مىنويسيم برسم حاليّه ،
10 - در صيغ افعال مسبوقه به « مى » چون : مىكرد يا مىكند در اين نسخه تقريبا بدون استثنا « مى » را از ما بعد منفصل مىنويسد يعنى مىكرد و مىكند ، و در رسم الخطّ حاليّه اتّصال و انفصال على السّواء معمول است ، و ما در طبع مطلقا انفصال را محفوظ داشتيم الّا ما زاغ عنه البصر ،
11 - در صورت وقوع كلمات در اواخر سطور و ضيق مكان بسيارى از اوقات ما بين اجزاء كلمات تفكيك مىنمايد چون : مهند - سان ( ور
a
54 ، كه « مهند » را در آخر سطر سابق و « سان » را در اوّل سطر لاحق نوشته است ) ، و نامو - جود ، و خا - تون ( ور
a
55 ) ، و سلطا - نشاه ( ور
b
67 ) ، و خرا - سان ( ور
a
76 ) ، و منا - شير ، و مرا - جعت