درياچهء بزرگ آن گلزار از پرتو چراغان و پيالههاى « 1 » گردان و جنبش آب روان ، بال رنگين تذروان به ديده « 2 » مىآمد . « 3 » گردون گردان را از رشك آن خون اختر در تن فسرده ، آسمان با آن هستى « 4 » دراز ، آهنگ آن پنج روز را در شمار زندگانى خود شمرد . چون روزهاى باده گسارى به خوشدلى سپرى گرديد ، به پيروزى « 5 » بخت و بلندى پايهء تخت از راه چشمه ماهى روانهء ييلاق سياه چشمه و كردگرانى « 6 » و سميرم « 7 » و بهمن زار « 8 » شيراز گرديدند .
راستى آن دشتهاى پهناور از بسيارى گلهاى رنگين چون دامن گلچين به ديدهء بينندگان درمىآمد « 9 » و از افزونى رستنىهاى رنگارنگ ، تماشايى را گمان مىشد كه مگر چهرهء زيبا رخسارى است از تاب بادهء ناب ، گل گل شكفته يا كاروان بهشت را از گرانبارى اسب بارگير در ميان راه خفته . آبى روشنتر از آيينهء دل بى زنگ « 10 » بر روى سبزههاى « 11 » زنگار « 12 » گون روان و هوايى مانند دم جانبخش « 13 » عيسى « 14 » به زنده « 15 » كردن افسردگان گل و لاله به هر سو گردان ، هر روز سراپردهء برترى كه مانند آسمان خانه گردانش نام است در گلشنى ، « 16 » گردن سربلندى مىافراخت و در گلزار مينو « 17 » سرشتى ، بار آسايش « 18 » مىانداخت . بندگان درگاه و راه يافتگان « 19 » بارگاه ، در بندگى آن برگزيدهء خسروان ، بام « 20 » تا شام و شام تا بام « 21 » به كشيدن ساغرهاى دوست گانى « 22 » گرد اندوه « 23 » از آينهء دل مىشستند و چون نهال كه از باد بهار در جنبش افزونى آيد از نيروى بندگى آن سرور « 24 » دم به دم بر جويبار زندگى « 25 »
هامش
( 1 ) . مر : به بالهاى . ل : و پيالهء لاله . د : سالهاى .
( 2 ) . مر : نديده . ده : ديد .
( 3 ) . مج : د : مىآيد .
( 4 ) . مج : آستين .
( 5 ) . م ، ل ، د : نيروى . مر : به پيروزى خرمى از راه چشمهماهى .
( 6 ) . ده : گرائى .
( 7 ) . مج : سيمرم .
( 8 ) . مر : شيراز .
( 9 ) . د : آيد .
( 10 ) . ده : بى رنگ .
( 11 ) . ل : سبزهاى .
( 12 ) . م : زنگا .
( 13 ) . م : - « جانبخش » .
( 14 ) . م : بخشى .
( 15 ) . مر : زند .
( 16 ) . د : گلشن .
( 17 ) . مج : - « مينو » .
( 18 ) . مج : آيش .
( 19 ) . م : باريافتگان .
( 20 ) . م : از بام . د : يام . ده : نام .
( 21 ) . ل : - « و شام تا بام » . د : شام تا يام .
( 22 ) . م ، مج ، مر ، ل ، د : دوستكامى .
( 23 ) . مج : اندوده .
( 24 ) . مج : سرد .
( 25 ) . اساس : زندگانى .