سلطنت عظمى و خلافت كبرى « 1 » جمعى از جنود مسعود را به هدم آن بنيان و افنا و « 2 » اعدام آن گمگشتگان تيه غوايت و عصيان ، نامزد فرموديم و چنانچه حامل « 3 » حكم و الا و فرمان معلّى كه يكى از محصورين و مقهورين است ، مشروحا تقرير مىنمايد ، ابواب آن حصار تو بر تو به مقاليد سيوف درخشان سپاه جنگجو باز و دست تسلط لشكر قيامت اثر بر آن قوم بى سر و پا دراز گرديده ، بنيان وجود « 4 » صغير و كبير ، و جوان و پير از اين سيل بى امان ، ويران و كاخ جرأت و جسارت پردلان آن فوج با خاك يكسان شد و چون اخبار و انذار « 5 » از مآثر « 6 » شيوهء اين دودمان « 7 » و الا و سلسلهء معلّى « 8 » است ، اقتضاى « 9 » به آثار اسلافنا « 10 » الكرام بر ذمّت همت ، عين فرض و فرض عين مىدانيم كه آن ايالت پناه را نيز از كيفيت تسلط قوت قاهره و چيرهدستى اقبال زاهره آگاهى فرماييم كه اگر گوش هوش به اصغاى فرمان واجب الاذعان گشوده ، قبل از آنكه كار به يورش منجر گشته ، عساكر منصوره به فحواى « 11 »
إِنَّ جُنْدَنا لَهُمُ الْغالِبُونَ
« 12 » تصرف در بروج و بارهء قلعه و « 13 » حصار نمايند ، از در اطاعت [ گ 203 آ ] و انقياد درآيد ، به ازاى اطاعت پيشگى و خدمت سگالى ، آن ايالت پناه را به افسر انجاح مطالب و اسعاف مآرب ، سربلندى بخشيده و هرگاه هواى خدمت اين « 14 » آستان خلافت مكان در سر و پرواز معارج سعادت « 15 » جاويد در نظر داشته باشد ، به تفويض حكومت محلى از محال ممالك محروسه كه صاحب صوبهء « 16 » آن محسود امثال و اقران بل امراى ايران و هندوستان تواند « 17 » بود ، ممتاز و سرافراز فرماييم و اگر آرزوى وطن مألوف عنان تاب اين عزم صواب باشد ، با تبعه و لحقه مشمول عنايات خسروانه و الطاف شاهانه فرموده ، رخصت انصراف
هامش
( 1 ) . مج : كبراى .
( 2 ) . م ، مر ، ده : افناى .
( 3 ) . م : خامل .
( 4 ) . ل : به دستيارى .
( 5 ) . ل : انزار .
( 6 ) . م ، ل ، د : - « ماثر » . مر ، ده : ارثا .
( 7 ) . مج : و چون اغيار و ابرار را ناشنودهء اين دودمان .
( 8 ) . د : معلا .
( 9 ) . مر : اقفا . د : اقتداء و اقتفا .
( 10 ) . مر : اسلام فنا .
( 11 ) . اساس ، مر : به فحوى .
( 12 ) . قرآن كريم : 37 / 173 .
( 13 ) . م : - « قلعه و » .
( 14 ) . د : - « اين » .
( 15 ) . د : - « سعادت » .
( 16 ) . ل : ثوبهء .
( 17 ) . اساس : - تواند هندوستان بوده .