مانند هلال در اوج و حضيض مىنمايد ، هرچند از رهگذر نزاهت « 1 » مكان « 2 » به روضات جنان منتهى مىشود ، اما سالك آن طريق را از كثرت احجار و تراكم اشجار و ارتفاع جبال و اعتلاى « 3 » تلال دشوارى مرور « 4 » و صعوبت عبور [ خواهد بود . ] چنانچه اين ابيات راقم « 5 » بر آن ناطق است كه :
نظم « 6 »
ز پست و بلند آن ره بيكران * به چشم آمدى همچو وضع جهان
نمودى از آن راه پرپيچ و خم * كواكب چو بر پشت ماهى درم
كشد تا به حشر ار شتابند زود * حوادث گر آيند از آن ره فرود
عجب نيست كز فيض نشو و نما * ازان كوه « 7 » چون سبزه رويد « 8 » صدا
فرازش كه « 9 » روى گذرگاه بود * [ گ 195 آ ] زمان را ازو « 10 » رشته كوتاه بود
شب و روز گفتى به پيرامنش * پلنگى است خوابيده در دامنش
از آن رو ندارد بهارش خزان * كه نگذشته بر سبزهزارش زمان
هامش
( 1 ) . ل : نزهت .
( 2 ) . د : - « مكان » .
( 3 ) . مج : اعتلا و .
( 4 ) . د : - « مرور » .
( 5 ) . م ، ل : - « راقم » .
( 6 ) . م : مثنوى . ل : - « نظم » . د : بيت .
( 7 ) . د : گونه .
( 8 ) . مر : - « رويد » .
( 9 ) . اساس و همه نسخ : + به .
( 10 ) . م ، ل : از آن .