سؤال 525 : با توجه به اينكه مشركان مىگويند : خداوند اسطورههاى پيشينيان را نازل كرده است ، چگونه آنها اعتراف مىكنند كه اين قرآن از سوى خداوند است و در عين حال آن را اسطورههاى پيشينيان مىخوانند ؟
جواب : جواب اين سؤال همان جوابى است كه در سؤال سوره حجر گذشت كه از روى تمسخر مىگفتند :
يا أَيُّهَا الَّذِي نُزِّلَ عَلَيْهِ الذِّكْرُ إِنَّكَ لَمَجْنُونٌ
« 1 » و در حقيقت اعتقادى به نزول قرآن از سوى خداوند نداشتند .
لِيَحْمِلُوا أَوْزارَهُمْ كامِلَةً يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ مِنْ أَوْزارِ الَّذِينَ يُضِلُّونَهُمْ بِغَيْرِ عِلْمٍ
« 2 » سؤال 526 : اين آيه چگونه با آيه شريفهء
وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
« 3 » قابل جمع است ؟
جواب : معناى اين آيه آنست كه : گناه گمراه كردن گمراهشدگان را بدوش مىگيرند . پس گناه كفر خود را كه مباشرتا بوده و كفر پيروانشان كه به تسبيب آنها صورت گرفته بدوش مىكشند پس :
لِيَحْمِلُوا أَوْزارَهُمْ كامِلَةً
اشاره به كفر مباشرتى خودشان است و امّا
وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى
به اين معناست كه بار گناه ديگرى را كه تسبيبا انجام نداده است بر دوش نمىكشيد جز آنكس كه آن را به يكى از اين دو روش انجام داده باشد و نظير اين دو آيه را مىتوان اين آيه
وَ قالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا اتَّبِعُوا سَبِيلَنا وَ لْنَحْمِلْ خَطاياكُمْ
« 4 » تا
هامش
گذشتگان .
( 1 ) . سوره حجر ، آيهء 6 : اى كسى كه ذكر بر تو نازل شد همانا تو ديوانهاى .
( 2 ) . سوره نحل ، آيهء 25 : تا در روز قيامت همهء بار گناه خويش و بار گناه كسانى را كه به نادانى گمراهشان كرده بودند ، بردارند .
( 3 ) . سوره اسراء ، آيهء 15 : و هيچكس بار ديگرى را برندارد .
( 4 ) . سوره عنكبوت ، آيهء 12 : و گفتند كسانى كه كافر شدند به اهل ايمان از راه ما پيروى كنيد و ما گناهان شما را بدوش مىگيريم .