مىفرمايد :
« وَ مِنْ رَحْمَتِهِ جَعَلَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ لِتَسْكُنُوا فِيهِ وَ لِتَبْتَغُوا مِنْ فَضْلِهِ »
« 1 » و اين در حالى است كه قبلا فرموده است
« مَنْ إِلهٌ غَيْرُ اللَّهِ يَأْتِيكُمْ بِلَيْلٍ تَسْكُنُونَ فِيهِ »
« 2 »
ثُمَّ رُدُّوا إِلَى اللَّهِ مَوْلاهُمُ الْحَقِّ
« 3 » سؤال 281 : معناى اين آيه اين است كه خداوند مولاى همه خلائق است درحالىكه در جاى ديگر مىفرمايد :
« وَ أَنَّ الْكافِرِينَ لا مَوْلى لَهُمْ »
« 4 » چگونه اين دو قابل جمع هستند ؟
جواب : « مولا » در اين آيه شريفه به معناى مالك و صاحب اختيار و يا خالق و معبود است ولى « مولا » در آن آيه شريفه به معناى ناصر و يارىكننده است . پس منافاتى با هم ندارند .
قَوْلُهُ الْحَقُّ وَ لَهُ الْمُلْكُ يَوْمَ يُنْفَخُ فِي الصُّورِ
« 5 » سؤال 282 : به چه دليل خداوند حق بودن قول خود و مالكيت خويش را اختصاص به روز قيامت داده درحالىكه همواره قول او حق و مالكيت او بر همه چيز ثابت است ؟
جواب : چون روز قيامت به هيچ وجه مالكيتى براى ديگرى نيست درحالىكه در دنيا برخى مالك بعنوان خلافة اللهى و برخى بعنوان كرامت الهى و برخى بعنوان انعام پروردگارى دارند چنان كه در حق داود عليه السّلام مىفرمايد :
« وَ
هامش
( 1 ) . سورهء قصص ، آيهء 73 : و از رحمتش شب و روز را براى شما قرار داد تا در آن آرامش يابيد و از فضل خدا بدست آوريد .
( 2 ) . سورهء قصص ، آيهء 72 : كدام معبود جز خدا براى شما شب را مهيا مىسازد تا در آن آرامش يابيد .
( 3 ) . سورهء انعام ، آيهء 62 : سپس بسوى خدا كه مولاى حقيقى آنانست برمىگردند .
( 4 ) . سورهء محمد صلّى اللّه عليه و آله ، آيهء 11 و همانا كافران ، برايشان مولائى نيست .
( 5 ) . سورهء انعام ، آيهء 73 : قول او حق است و پادشاهى براى اوست روزى كه در صور دميده شود .