فصل دوم در خطوط ايران قديم
خطوطى كه در ايران قديم استعمال ميشده از اين قرار است : خط ميخى - خط پهلوى - خط زند و ليكن بهتر است بگوئيم خط آوستائى
اول - خط ميخى
به شكل ميخ است كه بطور عمودى يا افقى استعمال و از طرف چپ براست نوشته شده اين خط از خطوط كلده و آسور اقتباس گرديده و چنان كه ميدانيم خط ميخى اصلى از سومرىها است از خط ميخى پارسى در فوق ذكرى شده ( صفحهء 180 الى 183 ) و تكرار آن لزومى ندارد بنابراين در اينجا فقط بشرح بعضى از كيفيات اين خط اكتفا مىشود اين خط داراى چهل و يك علامت است : پانزده علامت براى حروف واحد است يعنى براى نماياندن دو حرف مثل ( دا ) - ( دو ) - ( دى ) و قس عليهذا چهار علامت ايديوگرامى است يعنى دلالت بر تمام كلمه مىكند مثل اهورمزد - شاه - زمين - مملكت بالاخره يك علامت حد فاصل است ما بين كلمات تا خواننده كلمات را مخلوط نكند از آنچه در باب اين خط در فوق و در اين جا گفته شده معلوم است كه اين خط از حيث مرحلهء تكاملى ما بين خط تقطيعى و الفبائى است و بآخرى خيلى نزديك و امتيازش بر ساير خطوط ميخى از اين حيث است كتيبههاى شاهان هخامنشى به اين خط نوشته شده و در زمان اشكانيان نيز چنان كه ديديم اين خط هنوز به كلى متروك نشده بود و لكن نبايد تصور كرد كه شاهان هخامنشى فقط به زبان پارسى قديم و به خط ميخى پارسى كتيبه