به گوش ايشان رسيد قوى دل شده بر الياس خواجه حمله بردند و او را شكست داده بر ماوراء النّهر مسلّط آمدند و اگرچه الياس خواجه انتقام اين شكست را در سال 765 از تيمور و حسين گرفت و ايشان را به سمت بلخ فرارى نمود ليكن اين دو امير در 766 بار ديگر بر ماوراء النّهر مستولى شدند و دست تركان جغتائى بكلّى از اين ديار كوتاه گرديد .
پس از استيلاى مجدّد بر ماوراء النّهر ما بين امير حسين و تيمور بهم خورد و چون خواهر امير حسين زوجهء تيمور هم در همين اثنا مرد و رشتهء قرابت سببى بين اين دو امير نيز قطع گرديد تيمور علنا بر حسين قيام كرد و لشكر به قصد او كشيد امّا دچار خيانت شد و ناچار بابيورد گريخت و كشمكش بين تيمور و حسين تا سال 769 برقرار بود تا آنكه امير حسين بتوسّط علماى تاشكند و خجند تيمور را از طرف خود مطمئن ساخت و طرفين صلح كردند ليكن اين صلح هم دوامى نكرد چه هر دو طرف نسبت به يكديگر بدگمان بودند تا آنكه عاقبت در 771 امير حسين بكلّى تسليم تيمور گرديد و از رياست و فرماندهى به شرط تأمين جان خود دست كشيد . تيمور هم به ظاهر او را امان داد ولى در اطراف بلخ امراى او در اوايل رمضان اين سال امير حسين و دو پسرش را كشتند و ماوراء النّهر از اين زمان ببعد بلامنازع مسخّر و مطيع امير تيمور گوركان گرديد . تيمور در دوازدهم رمضان 771 بسمرقند وارد شد و از امرا و بزرگان و علما قوريلتائى تشكيل داد و اگرچه در اين تاريخ رسما عنوان سلطنت اختيار نكرد و نام سلطنت را بر يكى از شاهزادگان اولوس جغتاى يعنى سيورغتمش گذاشت ليكن رمضان 771 را بايد ابتداى استقلال امير تيمور دانست .
لشكركشى بخوارزم 773 - 781
خوارزم در تقسيم ممالك چنگيزى سهم جوجى شد و بعد از او فرزندان وى بر آنجا سلطنت ميكردند .
اولوس جغتاى بعدها آن سرزمين را گرفتند و بقلمرو خود ضميمه ساختند .
مقارن استقلال يافتن تيمور و جلوس سيورغتمش خان شخصى از قبيلهء قنقرات