محمد طاهر قمى ( م 1098 ه ) هم كتاب رجاء الحق را درينباره نوشته است .
رسالههاى متعدد ديگرى هم درين موضوع بتازى فراهم آمده است كه ذكر آنها درينجا زائد به نظر مىرسد .
ملا محمد تقى بن مقصود على مجلسى ( م 1070 ه ) كتابى در احكام عبادات و قسمتى از احكام غير عبادات به فارسى روان نوشته است كه در هند بطبع رسيده . از جملهء ديگر كتابهاى او در فقه به فارسى كتاب حديقة المتقين است در پنج باب و يك مقدمه و خاتمه كه شامل يك دوره از فقه است . پسرش ملا محمد باقر مجلسى ( م 1110 ه ) هم چند رساله مانند الشك فى الصلاة و حدود و تعزيرات و الديات و القصاص در جستارهاى فقهى نوشته است .
از جملهء كتابهايى كه به زبان فارسى در جستارهاى گونهگون كلام و اعتقادات درين دوره تأليف شده بذكر اين چند نمونه بسنده مىشود :
رسالهء حسنيه از عزّ الدين بن جعفر آملى از عالمان سدهء دهم هجرى معاصر شاه تهماسب صفوى و ملازم تاج الدين حسن وزير مازندران . وى كتاب خود را با ديباچه و دو باب « در بيان اعتقادات قلبيه و ذكر عبادات شرعيه » بنام تاج الدين حسن ياد شده نوشته و گذشته ازين كتاب نهج البلاغه را هم بسال 944 ه بنام آن وزير بپارسى درآورده است « 1 » .
رسالهء حسينيه در اثبات امامت على بن ابى طالب ( ع ) و جانشينانش تأليف ابراهيم بن ولى الله حسينى استرابادى كه آن را از اصل عربى ، كه نسخهء آن را هنگام بازگشت از سفر حج در دمشق يافته بود ، بسال 958 ه بنام شاه تهماسب ترجمه كرد . رسالهء ياد شده بسال 1284 ه . ق در ايران چاپ شد « 2 » .
هامش
( 1 ) - نسخهيى از حسنيه در كتابخانهء دانشگاه تهران موجود است ، فهرست آن كتابخانه ج 3 ص 572 .
( 2 ) - و بنگريد بفهرست ريو ، ج 1 ص 30 .