و خواه در همان شغل و كار نخستين باقى مانده باشند . از ميان اين طبقه گاه شاعران نامدارى مانند خواجه حسين ثنايى و خواجه شاپور تهرانى پديد مىآمدند اما بديهيست كه همگى را توانايى ارتقاء بچنين مقامها و مرتبههاى بلند نبود .
اين گونه پيشهوران شاعر بسيار و بعضى از آنان قابل ذكرند مثل آقا مسيّب چيتگر « 1 » ، و محمّد طاهر نقاش « 2 » كه شغلشان از عنوانشان پيداست ؛ ميرزا جانى عزّتى در دفترخانهء شاهى كار مىكرد و « در آن مرتبه نهايت راست قلمى به عمل مىآورد » ولى پس از چندگاهى ازين شغل دست بازداشت « 3 » . مير الهى همدانى شاعر صاحب ديوان مشهور مدتى در اصفهان قهوهچى بود و سپس بهند رفت .
دوستش ملا شكوهى شاعر نيز همكار او بود « 4 » . شغل شاغل شاپور تهرانى بازرگانى بود چنان كه در ترجمهء حالش خواهيد ديد . منصف شيرازى برادر مقيما و شريفا اگرچه در شعر شهرت داشت ليكن زندگانى ببازارگانى مىگذراند « 5 » . زكى همدانى ( م 1034 ه ) « 6 » كه از شاعران نامدار عهد خود بود با ديوانى قريب به پنجهزار بيت ، بقول صادقى افشار در مجمع الخواص بنعلگرى اشتغال داشت و با كسب خود امرار معاش مىكرد و گويا به علت همين مناعت طبع بود كه نه به خدمت خود در دستگاه محمد قلى خان پرناك در شيراز ادامه داد و نه باوجود سفر بدكن چندان زمانى در آنجا باقى ماند و به همان شغل كه بقول صادقى بيگ « كم سود و پرزحمت » بود بسنده كرد . ملا على نقى قمى متخلّص به « قسمت » از شاعران اواخر عهد صفوى
هامش
( 1 ) - تذكرهء نصرآبادى ، ص 369 .
( 2 ) - ايضا ص 370 .
( 3 ) - ايضا ص 256 .
( 4 ) - ايضا ص 255 .
( 5 ) - ايضا ص 251 .
( 6 ) - دربارهء او بنگريد به : عرفات العاشقين اوحدى بليانى ، خطى ؛ ترجمهء مجمع - الخواص صادقى افشار ص 208 ؛ تذكرهء نصرآبادى ص 236 - 237 ؛ تذكرهء ميخانه ص 580 - 587 ؛ نتايج الافكار ص 302 - 304 .