حقيرى بايد همان باشد كه امير على شير « 1 » و ميرزا محمد طاهر نصرآبادى « 2 » نامش را ملا شهاب الدين و سام ميرزا « 3 » « شهاب معمايى » نوشتهاند . سام ميرزا گويد كه شهاب معمايى در باب معما رسالهيى « درسلك نظم آورده است » و ميرزا محمد طاهر گفته است كه « ملا شهاب الدين حقيرى » ماده تاريخى در فوت آصفى ( م 923 ه ) ساخته است ، و همين حقيرى را مولوى محمد مظفّر حسين بهرات نسبت داده است « 4 » و بنابراين اسم كامل او چنين مىشود : ملّا شهاب الدّين بن نظام الدّين هروى متخلّص بحقيرى و چون او در تاريخ مرگ آصفى زنده بود ، پس وفاتش بعد از آن تاريخ يعنى بعد از سال 923 ه اتفاق افتاد .
ديگر ازينگونه مؤلفان محمود بن عثمان لامعى برسوى ( م 938 ه ) « 5 » مؤلف « شرح معمّيات اسماء حسنى » است . اين معميات اسماء حسنى مثنوىييست در نود و نه بيت ببحر رمل مسدس در ذكر اسماء حسنى از « اللّه » تا « الصّبور » و چنين آغاز مىشود :
نيست حدّ خامه از حدّ إله * دم زدن ، بايد زبان دارد نگاه « 6 » .
ديگر مصطفى بن شعبان سرورى كه معميات جامى را شرح كرد و باز شرحى ديگر از معميات « على كر » كه مختصريست به فارسى در ذكر فرنهادهاى معما ، بسال 955 ترتيب داد « 7 » .
هامش
( 1 ) - مجالس النفائس چاپ تهران ، ص 70 و 239 .
( 2 ) - تذكرهء نصرآبادى ، تهران 1317 ، ص 471 .
( 3 ) - تحفهء سامى ، تهران 1314 ، ص 127 .
( 4 ) - تذكرهء روز روشن ، تهران 1343 ، ص 218 .
( 5 ) - كشف الظنون ، ستون 1035 .
( 6 ) - نسخهيى ازين كتاب در كتابخانهء مجلس شوراى ملى است . فهرست آن كتابخانه ، ج 3 ، ص 132 .
( 7 ) - كشف الظنون ، ستون 1742 .