سيادت به « شاه حسن » مشهور بوده است . صاحب فارسنامه در ذيل عنوان سادات اينجو ( انجو ) كه در شيراز مىزيستهاند گويد « 1 » كه شاه حسن انجوى شيرازى « بعد از تحصيل كمالات علميه بهندوستان رفته در مملكت گجرات توقف نمود و در سال نهصد و بيست و هشت برهان نظام الدين شاه هند وى او را از گجرات بولايت احمد نگر خواسته مسائل و احكام مذهب اثنى عشريه را ازو بياموخت » . مقصود ازين برهان نظام الدين شاه هندوى ، برهان اول از سلسلهء نظامشاهيان احمد نگر ( دكن ) است كه از سال 914 تا 961 پادشاهى كرد . خاندان اينجو ( انجو ، انجويه ) ى شيراز از سادات حسنى هستند كه از ديرباز در آن شهر مىباشيدند و به كارهاى شرعى اشتغال مىداشتند . در دوران پادشاهى شاه تهماسب دو تن از آن خاندان بنام مير شاه محمود و مير شاه ابو تراب به ترتيب شيخ الاسلام و قاضى القضاة ايران شدند . از همين خاندان شاه حسن مذكور بهند رفت و در آنجا بماند و چنان كه ديديم كار نياكان خود را در آن ديار دنبال كرد و پسرش جمال الدين حسين نخست مدتى در خدمت پادشاهان دكن بود و سپس در سال 994 به خدمت جلال الدين اكبر درآمد و با ماهانه 85 روپيه به خدمت ديوانى پرداخت و در عهد جهانگير ( 1014 - 1037 ه ) حكومت ولايت بهار يافت و در سال 1027 لقب عضد الدوله به دو ارزانى شد تا بسال 1035 در شهر اگره چشم از جهان فرو بست . وى در مقدمهء فرهنگ خود گويد كه از آغاز
هامش
* تاريخ نظم و نثر در ايران و در زبان فارسى ، سعيد نفيسى ، ص 397
* فرهنگ جهانگيرى چاپ لكنهو 1293 ه .
* فرهنگ جهانگيرى با تصحيح و مقدمهء آقاى دكتر رحيم عفيفى استاد دانشگاه فردوسى ، مشهد ، سال 1351 تا 1354 خورشيدى ، در سه مجلد .
* فهرست نسخههاى خطى فارسى در كتابخانهء ملى پاريس ، ج 2 ص 205 - 211 .
* فهرست نسخههاى خطى فارسى در كتابخانهء موزهء بريتانيا ج 2 ص 496 - 497 .
* فهرست كتابخانهء مدرسهء عالى سپهسالار ، ج 2 ص 212 - 215 .
( 1 ) - گفتار دوم ، ص 44 .