روند و آنان نيز چنين كردند و اين امر موجب شد كه ادب و هنر ايرانى پناهگاهى نو و بهتر از آنچه تا آن زمان داشت ، در سرزمين هند فراهم آورد و ازين راه گسترشى جديد حاصل كند و اين گسترش مخصوصا در عهد جانشينش جلال الدين اكبر محسوستر و آشكارتر گردد . در نتيجهء همين نفوذ مجدد فرهنگ ايرانيست كه سبك نقاشى عهد گوركانيان در هند كه آميزهيى از صورتگرى ايرانى و هنديست و نزد اهل فن بسبك مغول هندى شهرت دارد ، پديد آمد . از جملهء نگارگرانى كه همايون بهندوستان طلبيد مير سيد على تبريزى و عبد الصمد شيرازى بودند . اين دو مأمور شدند كه با همكارى صورتگران هندى مجلسهايى براى داستان « امير حمزه » ترسيم كنند . ازين راه هزار و چهارصد مجلس فراهم آمد كه در عهد پادشاهى جلال الدين اكبر آماده گشت « 1 » .
هامش
( 1 ) - دربارهء همايون پادشاه و پناهندگى او بايران و پىآمد آن بنگريد به :
اكبرنامه ، ابو الفضل علامى ، كلكته 1877 ميلادى .
طبقات اكبرى ، نظام الدين احمد ، كلكته 1913 ميلادى .
همايون نامه ، گلبدن بيگم ، لندن 1902 ميلادى .
عالم آراى عباسى ، اسكندر بيكمنشى ، تهران 1350 .
احسن التواريخ ، امير حسن بيك روملو ، تهران چاپ افست 1347 .
طبقات سلاطين اسلام ، استانلى لين پول ، ترجمهء عباس اقبال آشتيانى ، تهران 1312 ص 293 - 294 .
و نيز بنگريد بمقالهء آقاى عبد الحسين نوايى زير عنوان « يادى از عظمت ايران » مجلهء يادگار ، تهران ، سال دوم شمارهء اول ص 9 - 28 ؛ و به « فرمان شاه طهماسب صفوى در استقبال و پذيرايى نصر الدين محمد همايون . . . » در شمارهء 2 از مقالهء « پژوهشى در كتاب قصص الخاقانى » مندرج در شمارهء 184 و 185 مجلهء هنر و مردم ، بهمن و اسفند 1356 ، بقلم آقاى دكتر سيد حسن سادات ناصرى .