لَرَأَيْتَهُ خاشِعاً
- الحشر / 21 در آيه :
قَدْ أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكُمْ ذِكْراً رَسُولًا يَتْلُوا عَلَيْكُمْ آياتِ اللَّهِ
- الطلاق / 10 گفتهاند نزول ذكر در اينجا بعثت و ظهور پيامبر عليه الصلاة و السلام است او را - ذكر - ناميده است همانطوريكه حضرت عيسى عليه السّلام را - كلمه - ناميده بنابراين واژه - رسولا - بعد از - ذكر - بدل است از همان -
ذِكْراً رَسُولًا
- اما - تَنَزَّلَ - در معنى فرود آمدن است پس - نزل الملك و تنزل - هر دو بيك معنى است يعني فرشته فرود آمد و در مورد خداوند - نزل اللّه بكذا و يا تنزل - گفته نميشود و ناصحيح است . در آيات :
نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ
- الشعراء / 193 و
تَنَزَّلُ
الْمَلائِكَةُ وَ الرُّوحُ - القدر / 4 و
وَ ما نَتَنَزَّلُ إِلَّا بِأَمْرِ رَبِّكَ
- مريم / 64 و
يَتَنَزَّلُ
الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ - الطلاق / 12 و در مورد افترا و دروغ يا كارهاى شيطان و شيطنت آميز فقط واژه - تنزل - به كار ميرود چنان كه در آيات .
وَ ما تَنَزَّلَتْ بِهِ الشَّياطِينُ
- الشعراء / 21 و
عَلى مَنْ تَنَزَّلُ الشَّياطِينُ ، تَنَزَّلُ
- الشعراء / 221 « 1 »
هامش
( 1 ) آيات فوق از سوره شعراء است كه دو دسته شاعر را معرفى مىكند ، اول شعراى گمراه ، دروغگوى ، بد كار سرگردان و در يك كلمه كسانى كه دانش و آزادگى و دين و مروت را در خدمت دنيا و گرفتن زر و سيم از طاغوتها و رونق دادن بزمهاى عياشان و قدرتهاى ستم پيشه قرار ميدهند ، و بجاى ذكر و نام خداى و ترغيب و تشويق مردم به مبارزه عليه كفر و ظلم ، و تقوى و عفت و پاكى و تلاش انسانى .