بهشت گفت :
لا يَسْمَعُونَ فِيها لَغْواً وَ لا تَأْثِيماً
- در آيه
وَ إِذا مَرُّوا بِاللَّغْوِ مَرُّوا كِراماً
- الفرقان / 72 ) « 1 » .
يعنى زشتى را آشكار نكردهاند كه گفتهاند معنايش اينست كه عباد الرحمن يا پارسايان و خداپرستان اگر به پوچ گرايان يا بدكاران برخورد كردند با آنها در نمىآميزند و خود را آلوده نميسازند - لم يخوضوا معهم - با آنها همراه و هم كردار نيستند .
واژه - لغو - چنان كه گفته شد به چيزى كه اعتبارى ندارد گفته مىشود كه از اين معنى - لغو در سوگند و قسم است يعنى چيزى كه پيمانى در آن بسته نشده مانند عادتى كه بعضى از مردم دارند كه ميگويند ( نه به خدا - آرى به خدا ) كه قابل توجه نيست چنان كه خداوند فرمود :
لا يُؤاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمانِكُمْ
- المائده / 89 ) .
هامش
اخلاقى و غريزى دچار هستند و آخرين بيمارى خانمان برانداز سوغات آنان بيمارى - ايدز - است كه فراگيرشان شده . خوشبختانه مسلمين بخاطر پيروى از همين دستورات الهى تا حدود زيادى از آن بيماريها و فساد بدورند .
( 1 ) در سوره مباركه - فرقان - پس از بر شمردن كردار و سرنوشت دو گروه مؤمن و بىايمان و نشان دادن دورنماهاى دنيائى و پايانى آنان از آيه 36 ببعد با عبارت -وَ عِبادُ الرَّحْمنِ الَّذِينَ. . . تا آخر سوره نشانههاى همين خداپرستان خود - ساخته و به رشد و كمال رسيده را بيان مىكند كه يكى از آنها آيه فوق است كه ميگويد ، اينان بناحق شهادت نمىدهند ، دروغ نميگويند و اگر به كار لغو و بيهوده و گناهى برخورد كنند جوانمردانه ميگذرند و دامن آلوده نمىكنند . و به گفتهء راغب خود آشكار كننده آن كار زشت نمىشوند .