مِنْ لُغُوبٍ
- ق / 38 ) « 1 » .
- سَهْمٌ لَغِبٌ - يعنى تيرى كه پرهاى كوتاه و ضعيف است .
- رجل لَغِبٌ - مرد ضعيفى كه رنج و سختى او آشكار است .
عربى گفت : - فلان لَغُوبٌ احمق - او ضعيف و نادان است زيرا نامه من به او رسيد و آن را ناچيز شمرد ، يعنى در رأى و خرد ناتوان است ، به او گفتند در عبارتى كه گفتى - كتابى فاحتقرها - يعنى نامه را تحقير كرد ، كتاب مذكر است چرا ضمير ( ها ) دارد گفت مگر كتاب همان صحيفه نيست ؟ ! .
لغو
: لَغْو در سخن و كلام خبرى است كه قابل توجه نيست و از روى دقّت و انديشه گفته نشود كه در حقيقت مانند - لَغَا - يعنى صداى گنجشكان است يا صداى پرندگان ( غير قابل فهم و درك ) .
ابو عبيده مىگويد : - لغو و لغا مثل - عيب و عاب است چنان كه شاعرى گفته است :
هامش
( 1 ) قسمتى از آيه 38 سوره - ق است در بارهء آفرينش آسمانها و زمين است ميگويد - ما آسمانها و زمين و هر آنچه در ميان آنهاست در شش زمان آفريديم و اين آفرينش رنج و تعبى هم در بر نداشت .
بديهى است آياتى كه اشاره به امر و اراده خداوند در خلقت دارد مكمل اين آيه است ، كه در مورد سازندگى و خلاقيت انسان همواره با رنج و سختى همراه است ، از آيات مشابه اين آيه دانسته مىشود كه جريان خلقت موجودات امرى است تدريجى .