در شرح لمعات عراقى ؛ رسالهء انجام در تصوف ؛ مبدأ و معاد و غيره . دو رسالهء شكوائيهء او بنام « نفثة المصدور اول » و « نفثة المصدور ثانى » كه نخستين را در دفاع از خود در برابر تهمت حاسدان كه او را متهم بصوفيگرى كرده بودند ، و دومين را در ذكر مصائبى كه بر او بعد از واقعهء احمد لر وارد شده بود نوشته ، هر دو بنثر استوار نگارش يافته است « 1 » . در نثر صاين الدين گاه آثار صنعت ديده مىشود ولى برويهم سادگى انشاء بر آن غلبه دارد .
7 - كمال الدين خوارزمى « 2 »
مولانا كمال الدين حسين بن حسن خوارزمى كبراوى ذهبى از نويسندگان و شاعران و عارفان معروف قرن نهم هجريست . اصلش از ماوراء النهر بود ولى چون باشيدنش در خوارزم بود خوارزمى نام يافت . در مجالس العشاق آمده كه او از فرزندان شيخ نجم الدين كبرى بوده است و اشتهارش بكبراوى ازين جهت
هامش
( 1 ) - دربارهء او علاوه بر مآخذى كه نشان دادهام رجوع شود به سبكشناسى مرحوم بهار ، ج 3 چاپ دوم ص 228 - 240 : تاريخ نظم و نثر در ايران ص 274 - 275 ؛ مقدمهء ترجمهء ملل و نحل شهرستانى از آقاى جلالى نائينى .
( 2 ) - دربارهء او رجوع شود به :
* حبيب السير ، تهران خيام ، ج 4 ص 9
* از سعدى تا جامى ، چاپ دوم ص 652 - 653
* الذريعه الى تصانيف الشيعه ، ج 5 ، ص 261
* فهرست كتب خطى كتابخانهء مجلس شوراى ملى ، ج 3 ، ص 500 - 503
* فهرست كتابخانهء دانشگاه تهران ، ج 2 ، ص 146 - 150
* تاريخ نظم و نثر در ايران ، ص 242 - 243
* گنجينهء سخن ، ج 5 ، ص 206 - 216
* فهرست ريو ، ج 2 ص 588
* مجالس النفائس ( ترجمه . . . ) ، تهران ص 9 و 185
* كشف الظنون ذيل مثنوى
* مجالس العشاق ، چاپ هند ، ص 164 - 167