23 - بنائى « 1 »
بنائى كه در اواخر دوران شاعرى خود « حالى » تخلص مىكرده « 2 » ، از شاعران بنام ايران در قرن نهم و چندسال اول قرن دهم است . وى به علت آنكه دو تخلص اختيار كرده بود يك بار ديوانى با تخلص « بنائى » ترتيب داد و بار ديگر يعنى در اواخر ايام حيات بجوابگويى بعضى از غزلهاى سعدى و حافظ پرداخت و از اين راه ديوانى با تخلص « حالى » پديد آورد .
نامش « كمال الدين شير على » « 3 » و نام پدرش بتصريح خواندمير « 4 » « استاد محمد سبز معمار » بود و علت اختيار تخلص « بنائى » هم همين اشتغال پدرش به معمارى بود .
اين نكته شايان توضيح است كه « بنائى » ( بر وزن سنائى ) چنان كه بعضى از معاصران
هامش
( 1 ) - دربارهء او رجوع شود به :
* حبيب السير ، تهران خيام ، ج 4 ص 348 - 349
* مجالس المؤمنين ص 307
* تذكرهء نتايج الافكار محمد قدرت اللّه گوپاىموى هندى ، ص 99 - 100
* بهارستان سخن ص 383 - 385
* تاريخ نظم و نثر در ايران ص 310
* خلاصة الاشعار نسخهء خطى .
* صحف ابراهيم نسخهء خطى
* آتشكدهء آذر چاپ تهران ص 759 - 763
* تحفهء سامى ص 98 - 100
* مجالس النفائس ص 60 و ص 232
* هفت اقليم ج 2 ص 152 - 154
* فهرست نسخ خطى كتابخانهء ملى پاريس ، بلوشه ، ج 3 ص 318 - 319
( 2 ) - او غير از « حالى » ديگر بنام دوست محمد و معروف « به محمد قصيدهگوى » متوفى بسال 939 هجريست كه ذكرش در خلاصة الاشعار آمده و نمونههايى از قصائدش نقل شده است .
( 3 ) - تاريخ نظم و نثر در ايران ص 310
( 4 ) - حبيب السير ، ج 4 ص 348