كردهاند « 1 » .
مكتبى شيرازى را نبايد با « مكتبى خراسانى » از شاعران قرن هشتم اشتباه كرد .
اين مكتبى خراسانى صاحب منظومهييست بنام « كلمات عليهء غرا » در ترجمهء احاديث بشعر فارسى كه آن را بنام خواجه نجم الدين على مؤيد سربدارى « 766 - 788 ه ) پرداخته است .
از مكتبى شيرازى در همين گفتار ابيات متعددى نقل شده است . پس در اينجا چند بيت از آغاز منظومهء ليلى و مجنون او و دو غزل كه در نامههاى ليلى و مجنون به يكديگر گنجانيده شده است نقل مىكنم :
اى برتر از آنچه ديده جويد * يا نطق زبان بريده گويد
اى بر احديتت ز آغاز * خلق ازل و ابد هم آواز
اى سايه مثال گاه بينش * در حكم وجودت آفرينش
اى كالبد آفرين جانها * گوهركش رشتهء بيانها
اى ظرف نه آسمان عالى * در بحر تو چون حباب خالى
اى طاير عقل عرش پرواز * بىياد خوش تو ناخوش آواز
اى مبدع آفريدگارى * سرمايه ده بزرگوارى
اى قطرهء ابرو ذرهء ريح * در حلقهء طاعتت بتسبيح
اى داده صلاى جودت آواز * خلق آمده از عدم بپرواز
هامش
( 1 ) - مانند اين ابيات :آسودهء گردى ز پى صيد كه گشتى * غرق عرقى در دل گرم كه گذشتى
شده روز بى خود آنكس كه شبت شراب داده * چونخفته باغبانى كه بگلبن آب داده( تحفهء سامى ، ص 129 )بستر راحت چه اندازيم بهر خواب خوش * ما كه چون دل دشمنى داريم در پهلوى خويش
شب روم بر بام آن مه چشم بر روزن نهم * شيشه بردارم ، بجايش ديدهء روشن نهم( آتشكده ، چاپ بمبئى ، ص 294 ) .