شاهرخ تا عهد سلطان حسين بايقرا با سلاطين و شاهزادگان تيمورى معاصر و معاشر و از جملهء شاعران و نديمان متنفذ آنان ، و در پايان عمر از نزديكان و مقربان امير عليشير نوايى ، بود .
تاريخ ولادتش معلوم نيست ولى از آنجا كه نوشتهاند هنگام وفات در سال 905 متجاوز از صد « 1 » و شايد « يكصد و پنج سال » « 2 » عمر داشت ، پس ولادتش در سال 800 و يا در فاصلهء ميان 800 و 805 اتفاق افتاد و بدين ترتيب او تقريبا تمام دورهء تيموريان را درك كرد . محل ولادتش مشهد بود و در اوايل جوانى از آنجا بهرات رفت و در آن شهر سكونت گزيد و تا پايان عمر همانجا بود .
دربارهء تحصيلات و ميزان اطلاعاتش آگهى روشنى در دست نداريم و معلوم نيست كه جز علوم ادبيه بساير علوم رغبتى كرده و يا حتى به كار تعليم پرداخته باشد ، معهذا بعضى نوشتهاند « 3 » كه « سالها در مدرسهء گوهرشاد بيگم و اخلاصيه و مدرسهء عباسيه درس مىگفته » و بعيد نيست كه او را در اين مورد با « حسنشاه بقال » اشتباه كرده باشند كه از علماى عهد تيمورى و مانند اين « حسنشاه هزال » معاصر و ملازم ميرزا سلطان محمد بن بايسنقر بوده و در شيراز حوزهء درس داشته است « 4 » و اگر حسن شاه هزال سالها حوزهء درس
هامش
- * حبيب السير ، تهران خيام ، ج 4 صحايف 79 ، 82 ، 146 ، 345 - 346 .
* مجالس النفائس ، چاپ تهران ( لطايفنامه ذيل اسم حسين شاه ) ص 61 - 62 ، و ترجمهء حكيم شاه محمد قزوينى ص 234 - 235 با نقل اسم صحيح « حسنشاه »
* صحف ابراهيم ، نسخهء خطى
* خلاصة الاشعار ، نسخهء خظى .
* تاريخ نظم و نثر فارسى ، ص 294 - 295
* هفت اقليم چاپ تهران ، ج 2 ص 150 - 152
( 1 ) - حبيب السير ج 4 ص 345 ، - خلاصة الاشعار .
( 2 ) - صحف ابراهيم .
( 3 ) - مرحوم سعيد نفيسى در « تاريخ نظم و نثر فارسى » ص 294 .
( 4 ) - دربارهء او رجوع شود به حبيب السير ج 4 ص 604 .