4 - كاتبى « 1 »
شمس الدين محمد بن عبد اللّه كاتبى نيشابورى « 2 » از اكابر شاعران ايران در قرن نهم هجرى است . دولتشاه نوشته است كه : « مولد و منشاء او قريهء طرق « 3 » و راوش بوده كه آن
هامش
( 1 ) - دربارهء احوال او رجوع شود به :
* تذكرهء دولتشاه سمرقندى 428 - 438
* خلاصة الاشعار و زبدة الافكار تقى الدين كاشى نسخهء خطى
* حبيب السير ، تهران خيام ، ج 4 ص 18
* هفت اقليم ج 2 ص 259 - 264
* مجالس النفائس ص 10 - 11 و 186 - 187
* آتشكدهء آذر چاپ دكتر سادات ناصرى ص 272 - 274
* مرآة الخيال ص 65
* بهارستان جامى ص 102
* رياض العارفين ص 214 - 215
* مجالس المؤمنين ص 500 - 502
* صحف ابراهيم نسخهء خطى
* مجمع الفصحا ج 2 ص 28 - 29
* تاريخ نظم و نثر در ايران ص 297 - 298
* فهرست نسخ خطى فارسى كتابخانهء ملى پاريس ، بلوشه ، ج 3 ، ص 255 - 256
( 2 ) - وى اسم و تخلص خود را در دو بيت كه در معارضه با « بدر شروانى » ساخته است مىآوردلقب كاتبى دارم اى بدر اما * محمد رسيد اسم از آسمانم
مرا نام باشد محمد تو بدرى * بانگشت سبابهات بردرانم( تذكرهء دولتشاه ص 424 )
و اين همان بدر شروانى است كه تقى الدين كاشى در خلاصة الاشعار و زبدة الافكارش شرح حال او را با گزارش حيات بدر چاچى و اشعار او درآميخته است . دربارهء بدر شروانى رجوع كنيد به تذكرهء دولتشاه ، چاپ تهران ص 424 .
( 3 ) - اين همانست كه در متون قديم « تروق » ضبط شده است و نزديك نيشابور ميان آن شهر و ترشيز و طوس واقع بوده است .