همچنين بودند كسانى كه اشتهار بخوشنويسى يا موسيقى و نقاشى داشتند ولى هنر شاعرى را نيز بر هنرهاى ديگر خود مىافزودند . مولانا سيمى نيشابورى از شاعران معروف اين زمان « به شش قلم خط نوشتى و در علم كتابت و هنر شعر و علم معما در روزگار خود نظير نداشت و رنگآميزى كاغذ و سياهى ساختن و افشان و تذهيب حق او بود و در اين علوم رسايل دارد ، و مولانا عبد الحى كه در خط سياق و دبيرى سرآمد است شاگرد مولانا سيمى بود . . . و بعهد علاء الدوله گويند كه مولانا سيمى در يك شبانه روز سه هزار بيت نظم كرده و نوشته در معركهيى كه خواص و عوام مشهد جمع بوده و دهل و نقاره مىزدند ، نه به قضاى حاجت برخاست و نه طعام خورد و نه خواب كرد ، و آن ابيات سه حكايت بود كه بامتحان مردم اهل نظم كرده و ابيات آن داستانها روان و بعضى مصنوع بوده ، عقل درين صورت عاجز مىشود كه اين حال فوق طبيعت است ، چون سخنى در افواه عوام افتاده است ، العهدة على الراوى » « 1 »
نمونهء ديگر از اين شاعران هنرمند مولانا بنائى هروى است كه ضمن كسب فضائل در حسن خط كوشيد چنان كه از خوشنويسان معروف زمان خود گرديد و سپس بفن موسيقى تمايل يافت و چون صوتى خوش داشت در نواختن و سرودن مهارت يافت تا آنجا كه رسائلى در اين فن تأليف كرد « 2 » . امير شاهى سبزوارى ( امير آق ملك ) شاعر مشهور اين دوران ، كه نامش در شمار شاعران خواهد آمد ، از خط و موسيقى و نقاشى بهره داشت ، انواع خطوط را خوب مىنوشت ، عود را نيكو مىنواخت و در نقاشى و تذهيب مشهور بود « 3 » . فتاحى نيشابورى شاعر مشهور صاحب مثنوى شبستان خيال و « تعبير خواب » بقول خواندمير « همواره بقلم گوهر نگار نقش تأليف و تصنيف برورق روزگار مىنگاشت »
نزديك به تمام كاتبان و خوشنويسان و عدهيى از مذهبان و هنرمندان ديگر اين دوران را كه در مراكزى مانند تبريز و شيراز و هرات و سمرقند مجتمع بودهاند ، مىشناسيم كه شعر
هامش
( 1 ) - تذكرة الشعرا ص 465
( 2 ) - رجوع شود به مجالس النفائس و نيز به همين كتاب شرح احوال بنائى
( 3 ) - خوشنويسان ، مرحوم دكتر مهدى بيانى ، ص 77 - 79 و مآخذى كه نشان داده .