بهرهء دوم شعر فارسى در قرن نهم و آغاز قرن دهم هجرى
رواج شعر و كثرت شعرا
دورهء تيمورى كه از اواخر قرن هشتم تا اوايل قرن نهم امتداد داشت و پايان آن با چندين سال از آغاز عهد صفوى همزمان بود ، از دورههاى بزرگ رواج شعر در تمام سرزمين ايران و نواحى مجاور آن و تعدد شگفتانگيز شاعران شمرده مىشود . نخبهء شاعرانى كه نامشان در پايان عهد سلاطين تيمورى تا آخر عهد شاه اسماعيل صفوى در حبيب السير آمده بتنهايى از 200 تن مىگذرند ، و فقط در همين دوران يكصد و چند ساله پانصد و هفتاد و چهار شاعر در فهرست گويندگانى ذكر شدهاند كه امير عليشير نوايى از مجموع احوال و آثارشان كتاب مجالس النفائس را ترتيب داده است . استاد فقيد سعيد نفيسى كه از راه تحقيق و استقصاء متمادى اسامى همه يا نزديك بهمهء شاعران را تا قرن يازدهم در كتاب « تاريخ نظم و نثر در ايران » گرد آورده ، فقط در قرن نهم بيشتر از يك هزار شاعر را نام برده و شرح حال و آثار معدودى از آنان را باختصار مذكور داشته است . فهرستهاى دوگانهء اخير همهء كسانى را كه در آن دوران لب بشاعرى گشوده بودند دربرمىگيرد زيرا چنان كه مىدانيم گذشته از شعراى عادى تقريبا غالب اهل فضل و دانش و بيشتر شاهان و شاهزادگان تيمورى و تركمان و عثمانى و بسى از رجال دولت آنان و حتى عدهء كثيرى از زنان « 1 » شعر مىسروده و گروهى از آنان ديوان شعر
هامش
( 1 ) - دربارهء زنان شاعر اين عهد مخصوصا رجوع شود به جواهر العجائب از فخرى هروى كه همراه روضة السلاطين و ديوان فخرى هروى بهمت و سعى آقاى حسام الدين راشدى در مجموعهء سندى ادبى بورد حيدرآباد بسال 1968 چاپ شد .