خاندان احمديلى در حملهء مغول از ميان رفت « 1 » .
شدّاديان
شداديان كه عدهيى از پادشاهانشان ممدوح قطران شاعر معروف قرن پنجم بودهاند ، قبيلهيى از قبايل كرد روادى هستند كه از اواسط قرن چهارم بر گنجه و بعد از اواسط قرن ششم بر « آنى » پايتخت ارمنستان دست يافته و آنجا را نيز ضميمهء متصرفات خود كردند . شداديان از موقعى كه سلاجقه بر ايران استيلا يافتند با آنان از در دوستى درآمدند و از ميان آن سلسله مخصوصا ابو السوار شاوور بن فصلون در جنگهاى طغرل و البارسلان با عيسويان روم همراه سلاجقه بوده و آنان را ياورى ميكرده است .
از شداديان گنجه اين پادشاهان مشهورند : محمد بن شدّاد ( 340 - 344 ) - لشكرى بن محمد ( 360 - 368 ) - فضلون بن محمد ( 368 - 375 ) - موسى بن فضلون ( 422 - 425 ) - لشكر بن موسى ( 425 - 441 ) - انوشيروان بن لشكرى ( 441 تا ؟ ) - ابو السوار پسر فضلون ( 459 - تا ؟ ) - منوچهر بن ابو السوار ( 457 تا ؟ ) - فضلون ابن ابو السوار ( 459 - 481 ) . از شداديان آنى منوچهر بن ابو السوار فوق الذكر و ابو السوار پسر منوچهر ( تا 581 ) و فضلون بن ابو السوار ( 518 - 525 ) و محمود خوشچهر پسر ابو السوار و شداد و فضلون و شاهنشاه پسران محمود را كه آخرين آنان تا 595 حكومت ميكرده است ميشناسيم « 2 » .
ملوك طبرستان
در سال 426 مسعود بن محمود بن سبكتكين لشكر بسارى و آمل كشيد تا با كاليجار بن ويهان كوهى را كه بر امور زياريان تسلط يافته بود از ميان بردارد و چون به زودى دچار انقلابات خراسان شد ناگزير آن ديار را ترك گفت . در اين ايام دولت زياريان دچار ضعف شده بود ليكن هنوز حكومت اسمى پادشاهان آن سلسله ادامه داشت و انوشيروان پسر منوچهر بن شمس المعالى براى آنكه تسلطى بر اوضاع حاصل كند با كاليجار را مقيد كرد و مادر او را بزنى گرفت و همين
هامش
( 1 ) - براى كسب اطلاعات كافى دربارهء اين سلسله رجوع شود به شهرياران گمنام از مرحوم كسروى تبريزى
( 2 ) - براى كسب اطلاع دربارهء شداديان رجوع شود به شهرياران گمنام از مرحوم كسروى تبريزى ج 3 طهران 1308