همه اندام زبانست و بصدگونه بود * هر زبانى را در مدحت صاحب گفتار
* * *
بعون و طالع مسعود و سعى نيكاختر * سپاه باد خزان سوى باغ كرد گذر
گذشت و شد همه اطراف دشت ازو پرسيم * وزيد و شد همه اركان باغ ازو پر زر
هوا بگشت و بكشت آتش گل اندر خاك * صبا بجست و ببست آب جوى را در جر « 1 »
كنون كه هست بهرباغ در ز زاغ نشان * كنون كه هست بهر تيغ در زميغ اثر
طريق جست نداند طيور سوى چمن * طواف كرد نيارد وحوش گرد كمر « 2 »
نه باغ را ز مدد كم شود حشم ز حشم * نه زاغ را ز چمن بگسلد نفر ز نفر
سزد كه ياد كند بلبل از وصال بهار * سزد كه نوحه كند زاغ در فراق شمر « 3 »
صبا بر آب و شجر مهر و كين خود بنمود * كه آب ازو شد پوشيده و برهنه شجر
بلور عيبه « 4 » يكى جوشن اندر آن حوضست * كه بود نيلى چون لاجورد و نيلوفر
چرا قوى كند انگور خون همى در تن * اگر سراسر گلزار هست چون نشتر
شگفتم آيد سخت . از دوروى سيب دورنگ * شگفت باشد لاشك دو روى در يك سر
قمر بنيمى ازو رنگ داد و چونان داد * كه او نمود چو يك نيمه منكسف ز قمر
اگر نديدى پير جوان به روى و بطبع * به چشم عبرت بر چهرهء ترنج نگر
به دو سپرد ز سودا سه مايه چاراركان * ز خاك زرّ و ز كان نقره و ز بحر درر
عماد دولت منصور بن سعيد كه هست * نظام ملك و قوام هدى و فخر بشر
* * *
مسلمان كشتن آيين كرد چشم نامسلمانش * بنوك ناوك مژگان كه پرزهرست پيكانش
دلم سرگشتهء مهرست و مست عشق از مستى * همىترسم كه بگرايد سوى چاه زنخدانش
همانا يك دل اندر شهر خالى نيست از مهرش * بدان صورت كه روز عيد من ديدم بميدانش
دريغا روى من بودى زمين آن روز در ميدان * مگر بر روى من ماندى نشان نعل يكرانش
هامش
( 1 ) - جر : زمين شكافته
( 2 ) - كمر : كوه
( 3 ) - شمر : حوض ، آبگير .
( 4 ) - عيبه : جوشن