در ضمن مدح او از « پدر پير » خود كه ضياع و عقار او را در هندوستان حراست ميكرد سخن ميگويد « 1 » .
ولادت مسعود بنابر محاسبهء علامهء مرحوم محمد قزوينى در ميان سالهاى 438 و 440 اتفاق افتاده است « 2 » و ظهور او در شاعرى مصادف بود با عهد سلطنت سلطان ابراهيم ( 450 - 492 ) و گويا در عهد همين پادشاه مسعود بتوصيهء پدر خود در دربار راه يافت « 3 » و هنگامى كه سيف الدوله محمود بن ابراهيم بسال 469 والى هندوستان شد ، مسعود سعد نيز درشمار نزديكان او بهند رفت و در رديف امراء بزرگ متعهد جنگها و فتحها بوده و از امارت و سرورى نصيب يافته و ممدوح شاعران قرار گرفته بود ، و چون سيف الدوله محمود در سال 469 هجرى بحكومت هندوستان نائل شده بود « 4 » بنابرين آغاز ورود مسعود سعد بدربار غزنوى بايد در همين حدود بوده باشد .
سيف الدوله محمود در حدود سال 480 هجرى بفرمان پدر مقيد و محبوس شد و نديمان او نيز همگى بقيد و حبس افتادند و از آن جمله مسعود سعد بود كه هفت سال در قلعههاى سو و دهك و سه سال در قلعهء ناى زندانى بود و در بيت ذيل اشاره به اين معنى دارد :
هفت سالم بكوفت سو و دهك * پس از آنم سه سال قلعهء ناى
گويا اين واقعه بر اثر تهمت حاسدان اتفاق افتاده باشد چه مسعود خود در يكى از قصائد خويش به اين امر اشاره كرده و بعد از آنكه قريب ده سال در حبس بسر برده بود ، گفته است كه معاندان ضياع او را از چنگ وى بدر آورده و او كه بدادخواهى بدرگاه سلطان آمده بود بتهمت حاسدانى كه از رونق اشعار او بيمناك بودند و ميترسيدند كه كار
هامش
( 1 ) -چون بهندوستان شدم ساكن * بر ضياع و عقار پير پدر( 2 ) - حواشى چهارمقاله ص 145
( 3 ) - چنان كه در قصيدهيى در مدح ابراهيم گويد :رهى پسر را اينجا به تو سپرد امروز * كه دى رهى را آنجا به تو سپرد پدر( 4 ) - حواشى چهارمقاله ص 144 - 145