تا سال 686 بحكومت خود ادامه دهند . شاهان اين سلسله در فارس عمارت و آبادانى بسيار كردند و بر اثر دورانديشى و درايت توانستند فارس را از شر حملات خوارزميان و مغولان در امان دارند و آن را ملجاء و مهرب عدهيى از فضلاء خراسان و عراق قرار دهند و نيز فاضلان و شاعران فارس را در كنف حمايت خويش بپرورانند .
اتابكان لرستان
اتابكان لرستان از سال 543 تا سال 828 در لرستان حكومت داشتند . مؤسس اين سلسله از اتابكان مردى بنام ابو طاهر بن محمد از امراى سنقر بن مودود است كه از جانب او مأمور لرستان شد و خود و فرزندانش در آن ديار باقى ماندند و در دورهء مغول يكچند خوزستان نيز از طرف اباقا خان بر قلمرو حكومت آنان افزوده شد . اين سلسله را گاه از باب انتساب به نصرة الدين هزارسپ پسر ابو طاهر محمد ، امراى هزارسپى نيز ميگويند .
اكنون كه سخن از اتابكان در ميانست حق آنست كه از اتابكان يزد نيز ذكرى بميان آيد ، ليكن از آنجهت كه خاندان اتابكان يزد ( كه حكومت آنان دنبالهء حكومت امراى ديلمى از اعقاب علاء الدولهء كاكويه است ) از خاندانهاى ايرانى بودهاند نه ترك ، بحث دربارهء آنها را بجايى ديگر موكول ميداريم .
خوارزمشاهان
بعد از آنكه سلطان محمود غزنوى سلسلهء خوارزمشاهان مأمونيه را در سال 408 برانداخت يكى از حاجبان خود را بنام آلتونتاش بحكومت آن ديار منصوب كرد و از اين پس خوارزم همواره جزء يكى از ايالات غزنويان يا سلجوقيان بود و استقلالى نداشت . با اينحال واليان آن سرزمين را بر رسم قديم خوارزمشاه مىناميدند . در سال 490 يكى از غلامان سلاجقه بنام النجى بن قچقار كه سمت خوارزمشاهى داشت با ده هزار سوار بياورى بركيارق مىآمد . در راه با سيصد تن از سپاهيان خود از لشكريان پيش افتاد و در موضعى بشرابخوارگى نشست . دو تن از امراى مخالف او براى قتلش توطئه كردند و او را كشتند . چون خبر بدادبك حبشى عامل خراسان رسيد حكومت خوارزم را به محمد بن انوشتكين غرجه از غلامزادگان سلجوقى داد .
قطب الدين محمد پسر انوشتكين غرجه بود . اين انوشتكين غرجه غلامى ترك بود