بضبط امور ملك پرداخت تا در سال 581 درگذشت و برادرش قزل ارسلان عثمان كه در عهد برادر حاكم آذربايجان بود جاى او را گرفت . بعد از چندى مملكت طغرل بر اثر مخالفت امرا و بنى اعمام آشفته شد چنان كه از عراق بآذربايجان گريخت و در اين اوان قزل ارسلان كه خود داعيهء سلطنت داشت بر بنهء سلطان زد و آن را غارت كرد .
سلطان مملكت فروگذاشت و بقفچاق گريخت تا مددى گرد آورد . خليفهء بغداد كه كار طغرل را تمام مىپنداشت تشريف سلطنت بنام قزل ارسلان فرستاد ليكن در همان سال قزل ارسلان در بحبوحهء قدرت در خيمهء خود بمواضعهء امرا بقتل رسيد ( 587 ) .
بعد از قزل ارسلان حكومت اعقاب ايلدگز منحصر بآذربايجان شد و دو تن ديگر بنام نصرة الدين ابو بكر و مظفر الدين اوزبك تا سال 622 بر آذربايجان حكومت كردند و در اين سال منكوب و مقهور جلال الدين خوارزمشاه شدند .
اتابكان آذربايجان نسبت بشاعران توجه و علاقهيى داشتند و از جملهء بزرگترين شاعران دستگاه آنان ظهير الدين فاريابى بود كه بقزل ارسلان و اتابك نصرة الدين ابو بكر بن محمد اختصاص داشت .
اتابكان سلغرى
اتابكان سلغرى يا اتابكان فارس كه از سال 543 تا 686 بر فارس حكومت داشتند از اعقاب مردى بنام سلغر بودهاند كه رياست دستهيى از تركمانان غز را برعهده داشت و در دورهء تاخت و تاز آن قوم در خراسان بدان ولايت روى نهاد و فتنه آغاز كرد . هنگاميكه سلجوقيان بخراسان تاختند سلغر در خدمت ايشان درآمد و در دستگاه طغرل بمرتبهء حاجبى رسيد و اعقاب او نيز در دستگاه سلجوقى داراى قدرت و اعتبار بودند تا در دورهء سلطنت سلطان ملكشاه بن محمد بن محمود سلجوقى يكى از آنان بنام سنقر بن مودود السلغرى بر او خروج كرد و در سال 543 بر فارس تسلط يافت و سلسلهء اتابكان سلغرى يا اتابكان فارس را كه مدتى بر فارس و سواحل خليج و خوزستان و لرستان تسلط داشتهاند ايجاد كرد . اتابكان فارس يازده نفر بودهاند كه نزديك يك قرن و نيم سلطنت كردند و بر اثر سازش با خوارزمشاهان ( در دورهء اتابك سعد بن زنگى ) و مغولان ( در دورهء ابو بكر بن سعد بن زنگى ) توانستند