تا من برفتم زين چمن نه سرو ماند و نه سمن * بودى همانا اشك من آنگه نهالش را نهل « 1 »
و آن همچو گنبد خيمها در خيمه حسنارويها * اين چون سهيل آن چون سها « 2 » آراسته ز ايشان حلل
اكنون بجاى هر يكى بينم همى رسم اندكى * آورده پندارى حكى سكّانش را دهر از اجل . . .
رفت آنكه از هر گنبدى آواز آن مرغ آمدى * كاو چون ندا كردى زدى چون شاطر « 3 » از شادى بغل
بانگ پلنگ آيد همى فرياد رنگ « 4 » آيد همى * آشوب سنگ آيد همى چون گاه زلزال از قلل
گويى كجا رفت آن صنم كاو بود در عالم عَلَم * خورده دم عذرا بدم برده دل وامق بدَلّ « 5 »
آن پاك چون اخلاق حُرّ چشم از فريب و ناز پر * زير لب شيرينش دُر چون بر گل بشكفته طَلّ « 6 »
برد از دلم صبر و خرد چون بانگ را بر ناقه زد * كاريم پيش آورد بد لمّا تولّى و ارتحل
بىمونس و آب و چرا اندر مقامى من جدا * چون كرده ضايع بچه را نخجير در كهف « 7 » جبل
هامش
( 1 ) - نهل : بفتح اول و دوم ، نخستين آبى كه بشتران دهند
( 2 ) - سها : ستارهيى خرد و كمنور نزديك جدى كه آزمايش قوت باصره به دو كنند .
( 3 ) - شاطر : چابك ، پياده .
( 4 ) - رنگ : بز كوهى ، گوزن .
( 5 ) - دلّ و دلال : ناز و عشوه كردن .
( 6 ) - طلّ : شبنم
( 7 ) - كهف : غار