و زبان فصيح و شيوا و منطق بليغ و تواناى خود را غالبا براى بيان معانى و مطالب تازه و ابداع صحنههاى جديد به كار ميبرد و با موفقيت بسيار از عهدهء آن بيرون ميآيد .
اشعار اين شاعر استاد بتمامى در دست نيست . نسخهء ناقصى از آن بسال 1295 قمرى متضمن 611 بيت در تهران چاپ شد و سپس 284 بيت از آثار او را بار ديگر در بمبئى در ذيل مثنوى وامق و عذراى نوعى چاپ كردهاند « 1 » و مرحوم هدايت نيز در حدود چهار صد و پنجاه بيت از اشعار او را در مجمع الفصحا آورده است . در سال 1319 شمسى آقاى سعيد نفيسى استاد فاضل دانشگاه كاملترين مجموعهيى را كه با تفحص و تحقيق از ديوان لامعى ترتيب داد ، بسرمايهء آقاى كوهى كرمانى طبع كرده ، و اين نسخه 1238 بيت دارد كه برخى از آنها مانند قصايدى كه از صحيفهء 27 و صحيفهء 31 ببعد چاپ شده است ، باشعار دورههاى بعد از لامعى ميماند . از اشعار اوست :
جهان از خلد گويى مايه گيرد چون بهار آيد * به چشم از دور هر دشتى بساط پرنگار آيد
بلاى خيرى و درد شقايق را پزشك آيد * غم نسرين و گُرم « 2 » ياسمن را غمگسار آيد
برآرد گل سر از گلزار و زندان بشكند لاله * بيفتد شنبليد « 3 » از بار و آذرگون « 4 » ببار آيد
بگريد از بَرِ باغ ابر و خندد بر چمن زو گل * شنيدى خندهيى كاو از گرِستنهاى زار آيد
نفير بلبل از تيمار جفت و نالهء صُلصُل * گه از بالاى سرو آيد گه از شاخ چنار آيد
هامش
( 1 ) - مقدمهء ديوان لامعى چاپ آقاى سعيد نفيسى
( 2 ) - گُرم : غم
( 3 ) - شنبليد : شببو
( 4 ) - آذرگون : قسمى لاله