بيان احوال سيف الدين باخرزى آورده است « 1 » : « روزى يكى از سلاطين به زيارت شيخ سيف الدين آمد و در وقت بازگشتن از شيخ درخواست كه اسبى نذر شيخ كردهام ، التماس مىنمايم كه شيخ قدم رنجه فرمايد تا بدست خود سوار كنم . شيخ التماس وى را مبذول داشت ، بدر خانقاه آمد ، پادشاه ركابش برگرفت تا سوار شد ، اسب سركشى كرد و عنان در ربود ، قريب بپنجاه گام در ركاب شيخ بدويد . »
يكى از وجوه اهميت صوفيه در عهد مورد مطالعهء ما توجهى است كه آنان براى بيان عقايد خود و تربيت سالكان ، بشعر كردند . اين توجه على الخصوص از اوايل قرن ششم شدت يافت و با ظهور سنائى نخستين منظومهها و قصائد منظم عارفانه در ادبيات فارسى پيدا شد و بعد ازو تا پايان اين عهد همچنان سرودن اشعار عرفانى معمول بود و در قرون بعد نيز از اين نهضت اثر بارزى در ادبيات فارسى باقى ماند .
اثر عرفان در شعر و بحث در منظومهاى عرفانى در مبحث مربوط بشعر فارسى خواهد آمد .
هامش
( 1 ) - نفحات الانس چاپ هند ص 386