افضل الدين در تاريخ كرمان تصنيف كرده بود . تأليف اين كتاب در اوايل سال 613 يعنى در ايامى صورت گرفت كه دست تسلط امراى غز و شبانكاره و اتابكان فارس به كلى از كرمان قطع شده و آن سرزمين تا سرحد شرقى مكران و حدود هرموز تحت استيلاى ملك زوزن مؤيد الملك قوام الدين از تابعان سلطان محمد خوارزمشاه درآمده بود ، و شيوهء انشاء آن بر همان نمط كتاب عقد العلى است . آخرين تاريخى كه درين كتاب ملاحظه مىشود محرم سنهء ثلاث عشر و ستماية ( - 613 ) است .
آثار عوفى « 1 »
سديد الدين ( يا نور الدين ) محمد بن محمد عوفى بخارى از مشاهير دانشمندان و نويسندگان ايران در اواخر قرن ششم و اوايل قرن هفتم هجرى است . وى از اعقاب عبد الرحمن بن عوف از صحابهء رسول بوده و به همين سبب خاندان او بعوفى شهرت داشته است . جد او ( ظاهرا پدر پدرش ) قاضى امام ابو طاهر يحيى بن طاهر عوفى از علماء معروف عهد خود و در علم حديث و معرفت انساب عرب و اسامى رجال متبحر بود . ولادتش در بخارا در اواسط نيمهء دوم قرن ششم اتفاق افتاد و تحصيلات او در همان شهر صورت گرفت و آنگاه به سفر پرداخت و بسيارى از بلاد ماوراء النهر و خراسان و سيستان را ديد و بديدار فضلاء مشهور آن بلاد توفيق يافت . وى در بخارا خدمت امام برهان الاسلام تاج الدين عمر بن مسعود از ائمهء آل برهان و امام ركن الدين مسعود بن محمد امامزاده ( م . 617 ) تحصيل كرد « 2 » .
تا اواخر دورهء قدرت سلطان محمد خوارزمشاه عوفى در خراسان و ماوراء النهر بسر ميبرد و ضمن ملاقات با رجال بجمعآورى اطلاعات ذيقيمت خود كه در كتابهاى خويش ثبت كرده است ، مشغول بود و در اوان حملهء مغول از ماوراء النهر و خراسان گريخته ببلاد سند رفت . عوفى در مدت توقف يا سياحت در بلاد ماوراء النهر و خراسان ،
هامش
( 1 ) - دربارهء عوفى رجوع شود بمقدمهء مرحوم ميرزا محمد خان قزوينى بر مجلد اول از كتاب لباب الالباب عوفى چاپ ليدن - و مقدمهء آقاى دكتر محمد معين بر جوامع الحكايات چاپ تهران 1335
( 2 ) - لباب الالباب ج 1 ص 170 و 181 - 182 ؛ جوامع الحكايات چاپ كلالهء خاور ص 257