رسيده . از اشعار اوست :
آشتى كردم با دوست پس از جنگ دراز * هم بدان شرط كه با من نكند ديگر ناز
آنچه كردست پشيمان شد و عذر همه خواست * عذر پَذرُفتم و دل در كف او دادم باز
گر نبودم بمرادِ دل او دىّ و پَرير * بمراد دل او باشم امروز و فراز
دوش ناگاه رسيدم بدر حجرهء او * چون مرا ديد بخنديد و مرا برد نماز
گفتم اى جانِ جهان خدمتِ تو بوسهء تست * چه شوى رنجه بخم دادن بالاىِ دراز
تو زمين بوسه مده خدمتِ بيگانه مكن * مر ترا نيست بدين خدمتِ بيگانه نياز
شادمان گشت و دو رخسارهء چون گل بفروخت * زير لب گفت كه احسنت و زِه اى بندهنواز
بدِلِ نيك تو دادَست خداوند به تو * اينهمه نعمتِ سلطان جهان وين همه ساز
خسرو گيتى مسعود كه مسعود شود * هركه يك روز شود بر در او باز فراز « 1 »
* *
ياد باد آن شب كآن شَمسهء خوبانِ تراز * بطرب داشت مرا تا بگَهِ بانگِ نماز
من او هردو بحجره در و مى مونس ما * باز كرده دَرِ شادى و در حجره فراز
گَه بصحبت بَرِ من با بَرِ او بستى عهد * گه ببوسه لب من با لب او گفتى راز
من چو مظلومان از سلسلهء نوشروان * اندر آويخته ز آن سلسلهء زلف دراز
خيره گشتى مه كآنماه بمَى بردى لب * روز گشتى شبْ كآن زلف برخ كردى باز
او هواى دل من جسته و من صحبت او * من سرايندهء او گشته و او رودنواز
بينى آن رودنوازيدن با چندين كبر * بينى آن شعر سراييدن با چندين ناز
در دل از شادى سازى دگر آراست همى * چون رهِ نوزدى آن ماه و دگر كردى ساز
گر مرا بخت مساعد بود از دولتِ مير * همچنان شب كه گذشتست شبى سازم باز
جفت غم بودم و انباز طرب كرد مرا * يوسف ناصر دين آن ملك بىانباز
آنكه از شاهان پيداست بفضل و بهنر * چون فرازى ز نشيبى و حقيقت ز مجاز
* *
هامش
( 1 ) - ازين تغزل آثار عشقبازى با مماليك كه پيش ازين بدان اشاره كردهايم به سختى مشهودست .