تا آنجا كه ميگويد .
يا نرجسى و بهارى * بده مرا يك بارى . . .
و همچنين در ابيات ذيل كه شاعر خطاب بمعشوقى زردشتى ، « بهروز » نام كرده و گفته است :
باسفهر و ناهيد و تير * و حقّ الماه و المهر الرّئيس
و حقّ الآذر الخوراء « 1 » نور * من المينو الكر زمان « 2 » النّفيس
و بالجهبار « 3 » فى الخرن « 4 » البزرج * بدور الكأس كأس الخندريس « 5 »
بحقّ المهرجان و نو كروز * و فرّ خروز ابسال « 6 » الكبيس
بما يتلون فى البستاق رمزا * كتاب زرذّش داعى المجوس
و ما يتلون فى شروين دستبى « 7 » * و فر جردات رامين و ويس
لما كلّمتنى ورددت نفسى * فانّى من جفائك فى رسيس « 8 »
ورود لغات عربى
با مطالعه در سطور فوق اين نكته روشن مىشود كه لهجات ايرانى همچنانكه در ايام پيش از اسلام در نواحى مختلف ايران وجود داشته و بعد از قرن سوم تا روزگار ما متداول
هامش
( 1 ) - آذر الخوراء - آذرخرّه : يكى از آتشهاى بزرگ ايران كه مورد پرستش عموم بود .
( 2 ) - كر زمان : عرش - عليين .
( 3 ) - جهبار : دعوت عمومى . معرب گاهنبار .
( 4 ) - خرن : مجلس شراب ، مجلس مهمانى و پذيرايى .
( 5 ) - خندريس : شراب كهنه .
( 6 ) - آبسال : جشنى در آغاز بهار .
( 7 ) - شروين دستبى : داستانى مشهور در ادب پهلوى بود كه خلاصهء آن را حمزة بن الحسن اصفهانى در تاريخ سنى ملوك الارض و دينورى در اخبار الطوال و مؤلف كتاب مجمل التواريخ و القصص آوردهاند .
شروين قهرمان اين داستان از اهل دستبى بوده است و دستبى معرب دشتبى يا دشتوه نام ناحيهء وسيعى بود بين رى و همدان كه شهر قزوين در آن ساخته شده است .
( 8 ) - رسّ و رسيس : دخول و ثبوت عشق در قلب - بقيه و اثر عشق در قلب .