در اين جنگ سيف و سنان و خدنگ * تمامى بيفتاد از كار جنگ
چو دلهاى اعداى باطلپرست * سلاح و يراق دليران شكست
به سنگ و به چوب و تبرزين و مشت * بسى گشت مجروح ، پهلو و پشت
القصه به تفضلات الهى و تائيدات اقبال پادشاهى ، گل محمد خان امين الملك و شاه ولى خان وزير ، با بهادران دلير جلوريز و دست به شمشير ، از جانب قبله يورش به سنگر مخالفين برده و برخوردار خان نيز حسب المقرر با غازيان كوهنورد و دشمنمال ، از طرف مغرب بر فراز كوه رفته ، به استيصال آن فئهء خذلانمآل پرداختند و از مبشر اقبال خديو مريخصولت رستمنهيب و خسرو هژبر سطوت نصرتنصيب ، آيهء
« نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِيبٌ »
شنيدند و شانزده برج پخته ما بين قلعه و شاهمردان را به حيطهء تصرّف و تسخير درآورده ، به نيروى بازوى شهامت و مردانگى ، آن سرگشتگان تيه خذلان و آوارگى را مغلوب و منكوب ساختند ، چنانچه هركدام از غازيان به بلوچى دست و گريبان و فتح و ظفر نصيب ايشان گشته ، شكست فاحش بر طايفهء بلوچ افتاد و هركس رو به راه هزيمت و فرار نهاد و گل محمد خان امين الملك تكيه به اقبال ابدى اتصال خديو بىهمال نموده ، با بهادران بابرى دستهء خويش به تعاقب آن گروه فسادانديش تاخت و زمين آن معركه را از خون گريختگان گلگون ساخته ، جمع كثيرى را به خاك مذلت و هلاكت انداخت و در اين جنگ كوششى نمود كه چشم انجم سپهر و ديدهء ماه و مهر ، به نظارهء زور بازوى آنها حيران گرديد و عاقبت به عون عنايت ايزد بىمنت ، آن فئهء سراپا ضلالت را حسب الواقع مستاصل نموده ، چند نيزه سر از سركردگان و نامداران و شجعان ايشان گرفته ، در حين مراجعت از نظر انور گذرانيده و در اين جنگ از امراى پادشاهى نيز عالىجاه برخوردار خان در حينى كه از سمت مشرق به كوه صعود نموده يورش مىبرد ، تفنگى از سنگر بلوچ گشاد يافته گلولهء آن بر ران مشار اليه خورد . اگرچه زخم كارى نبود ، ليكن تا مدتى او را مجروح و متألم داشت .