دولت او باشد به عمل خواهيم آورد . بعد از اتمام سوال و جواب و تأسيس و ترصيص اين رأى صواب ، اعيان و اشراف خراسان همه يكدل و يكزبان شده ، شهزادهء عالىتبار را كه در ارگ منزل داشت بيرون آورده تكليف جلوس بر اورنگ سلطنت نمودند . آن والاهمت بلندفطرت - كه از صغر سن و زمان صبا ديدهورى و دوربينى خميرطينت او بود - از تلقى اين مسئول سر باز زده اصلا تن به قبول نمىداد . خوانين و رؤسا و اهالى خراسان از صغير و كبير و برنا و پير الحاح و ابرام از حد گذرانيده ، شهزاده را در روضهء مقدسه رضويه - على زايرها الف سلام و التحيه - برده عهود و مواثيق موكد به ايمان و اقسام در ميان آورده ، تضرّع و التجا به درجهء انتها رسانده در مقام رضا آوردند و به تاريخ هشتم ماه شوال تخت سلطنت از جلوس آن گوهر زيبافزاى اكليلعظمت و دولت و اقبال زينتاندوز گشت و آوازهء مباركباد و تهنيت از گنبد فيروز گذشت .
محمد جعفر خان متينانلوى زعفرانلوى كرد و محمد حسن خان بيات كه بانى مبانى سلطنت و باعث اعلاء اعلام دولت شده بودند ، هردو به اتفاق به رتبهء وكالت سرافراز گشتند و مهردارى پادشاه ، به علاوه منصب وكالت به جعفر خان تفويض يافت و وكلاى مشار اليهما پشت رقم را خود نيز مهر مىكردند و جميع مهمات سلطنت را به صلاح و صوابديد يكديگر از پيش مىبردند و نخستين كارى كه از آن نور حدقهء دانايى و نور حديقهء فرمانروايى به ظهور پيوست ، فرستادن شاهزادهء خورشيدكلاه حضرت ميرزا تيمور شاه به خدمت اعلى حضرت كيوان بارگاه است .
تبيين اين مقال آنكه نادر شاه در عهد تسلط خويش بندگان آفاقستان شاه درّدران را با برادران كامكار و اعمام نامدار و جميع فرزندان عالىتبار ، خانه كوچ از قندهار براى مزيد اعتبار خود برده در خراسان سكنا داده بود و بعد از او على شاه برادرزادهاش شاهزادهء فريدوندستگاه و ساير پردگيان حرم محترم را در مشهد مقدس نگاه مىداشت و به اين انديشه كه مبادا كسى از مخالفان دولتش شهزاده را به توركى برداشته ، مصدر هنگامهآرايى شود ، آن كوكب برج سرورى را از خانه بيرون نمىگذاشت . شاهرخ شاه به مجرد جلوس بر تخت پادشاهى تدارك اين معنى را بر همه چيز مقدم داشته ، محمد حسين بيگ زنگنه را به مهماندارى گماشته ، شاهزادهء عالىشأن را با تمامى پردگيان سرادق سلطنت ، به توقير و احترام روانهء خدمت خاقان اقبالغلام نمود و خود زمستان آن سال را در مشهد مقدس گذرانيده بر تكثير مواد حشمت و مراتب جاه ابواب
تاريخ احمدشاهى ( فارسي ) — صفحة 110
مساهمون: محمود الحسينى بن ابراهيم جامى
ص١١٠