نَفْسَكَ مَعَ الَّذِينَ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ بِالْغَداةِ وَ الْعَشِيِّ يُرِيدُونَ وَجْهَهُ وَ لا تَعْدُ عَيْناكَ عَنْهُمْ تُرِيدُ زِينَةَ الْحَياةِ الدُّنْيا وَ لا تُطِعْ مَنْ أَغْفَلْنا قَلْبَهُ عَنْ ذِكْرِنا وَ اتَّبَعَ هَواهُ وَ كانَ أَمْرُهُ فُرُطاً »
( سورهء كهف ، آيهء 28 ) .
« و هميشه خويش را با كمال شكيبايى و به محبت آنان كه صبح و شام خدا را مىخوانند و رضاى او را مىطلبند وادار كن و يك لحظه از آن فقيران چشم مپوش كه بر نيّتهاى دنيا مايل شوى و هرگز با آنان كه ما دلهاى آنها را از ياد خود غافل كردهايم و به هواى نفس و تبهكارى پرداختند متابعت مكن . »
« فَاصْبِرْ عَلى ما يَقُولُونَ وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمْسِ وَ قَبْلَ غُرُوبِها وَ مِنْ آناءِ اللَّيْلِ فَسَبِّحْ وَ أَطْرافَ النَّهارِ لَعَلَّكَ تَرْضى »
( سورهء طه ، آيهء 130 ) .
« پس تو اى رسول ! بر آنچه ملت جاهل مىگويند صبر و تحمل پيش گير و خداى را پيش از طلوع و بعد از غروب آن و ساعاتى از شب تار و اطراف روز روشن ستايش و تسبيحگوى ، باشد كه به مقام رفيع شفاعت خوشنود شوى . »
« وَ أْمُرْ أَهْلَكَ بِالصَّلاةِ وَ اصْطَبِرْ عَلَيْها لا نَسْئَلُكَ رِزْقاً نَحْنُ نَرْزُقُكَ وَ الْعاقِبَةُ لِلتَّقْوى »
( سورهء طه ، آيهء 132 ) .
« تو اهل بيت خود را به نماز امر كن و خود نيز به نماز و ذكر حق صبور باش ، از تو روزى كسى را نمىطلبيم بلكه به همه روزى مىدهيم و بدان كه عاقبت خوب مخصوص پرهيزكارى و تقوا است . »
در قرآن نهتنها آياتى است كه مؤمنان را به ذكر و پرستش و نماز و ترك دنيا بر مىانگيزد بلكه آياتى است كه صوفيان مىتوانند آنها را دليل همهء نظريات خود قرار دهند ، و از آنها براى آراء و عقايد خود پايه و اساسى بسازند . مثلا دربارهء ذكر آمده است :
« فَاذْكُرُونِي أَذْكُرْكُمْ . . . »
( سورهء بقره ، آيهء 152 ) « پس مرا ياد كنيد تا شما را ياد كنم . . . » .
« . . . وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ »
( سورهء آل عمران ، آيهء 41 ) . « پيوسته ياد خدا باش و او را شبانگاه و صبحگاه تسبيح گوى » .
« وَ اذْكُرْ رَبَّكَ فِي نَفْسِكَ تَضَرُّعاً وَ خِيفَةً . . . »
( سورهء اعراف ، آيهء 205 ) « خداى خود را با تضرّع و پنهانى ياد كن . . . » .
صوفيه از اين هم فراتر رفته و براى نظريات خود در حلول و وحدت وجود نيز از