است ) . لفظ شرك از الفاظ و واژههاى مشتركه است .
در آيه : (
وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً
- 110 / كهف ) كه بر هر دو وجه يعنى شرك بزرگ و كوچك حمل شده است .
و آيه : (
فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ
- 5 / توبه ) بيشتر فقهاء - شرك - در اين آيه را بر تمام كفّار حمل كردهاند ، بنا به آيه :
( وَ قالَتِ الْيَهُودُ عُزَيْرٌ ابْنُ اللَّهِ
- 30 / توبه ) . و نيز گفته شده - مشركين - در اين آيه استثناء اهل كتاب و كسانى غير از آنها است ، بنابر آيه : (
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ الَّذِينَ هادُوا وَ الصَّابِئِينَ وَ النَّصارى وَ الْمَجُوسَ وَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا
- 17 / حجّ ) . كه مشركين را از يهود و نصارى و مجوس جدا كرده است .
شرى
: الشِّرَاء و البيع : در معنى ملازم هم هستند پس مشترى و خريدار قيمت جنس را مىپردازد و چيز با ارزش و قيمتى دريافت مىكند ، فروشنده هم چيز با ارزشى را مىدهد و قيمت آن را هم مىگيرد در صورتى كه خريد و فروش با پول و متاع باشد ولى اگر خريد و فروش كالا به كالا باشد صحيح است كه هر كدام از طرفين داد و ستد را هم خريدار و هم فروشنده تصوّر كنيم .
و از اينجهت - لفظ - بيع - معنى فروختن ، و شِرَاء يعنى خريدن ، هر كدام بجاى ديگرى به كار مىرود . و - شَرَيْتُ - در معنى - بعت - بيشتر و - ابتعت - بجاى - اشْتَرَيْتُ - بيشتر است .
خداى تعالى گويد : (
وَ شَرَوْهُ
بِثَمَنٍ بَخْسٍ - 20 / يوسف ) يعنى او را فروختند . و همچنين آيه : (
يَشْرُونَ
الْحَياةَ الدُّنْيا بِالْآخِرَةِ - 74 / نساء ) و جايز است كه واژههاى شراء و اشتراء - در آنچه را كه با چيزى حاصل مىشود و بدست مىآيد باشد مثل :
(
إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ
- 77 / آل عمران )