زيادى از زنان هستند كه خود را عقيم مىكنند و داروهايى براى نازايى بهكار مىبرند ، زيرا هنگامى كه سه يا چهار ماهه حاملهاند ، شوهرانشان به زنان ديگر مىپردازند و شايسته نمىدانند كه با زنانى همبستر شوند كه كودكى چند ماهه در شكم داشته باشند . با وجود كنيزدارى ، زنان روسپى بسيار ديده مىشدند . . . »
روسپيان در عهد صفويه
در عهد شاه عباس ، روسپيان ، مخصوصا در اصفهان و در شهرهايى كه در مسير حركت لشكريان شاه قرار داشت فراوان بودند ، به همان علل و مقتضياتى كه در ساير جوامع و ساير قرون ، روسپى - گرى را آزاد مىگذاشتند ، در اين عهد نيز هيچكس در ايران متعرض روسپيان نمىگرديد ، « جان كارت رايت » در سفرنامهء خود از روسپيان ايران ياد مىكند و مىگويد : « كه اين قبيل زنان معمولا روى خود را در نقاب مستور نمىداشتند . » هفتاد يا هشتاد سال بعد از اين گزارش ، شاردن نيز شرح مفصلى در پيرامون اين گروه به جا گذاشت . . . به عقيدهء وى « روسپيان اصفهان در حدود دوازده هزار نفر بودند كه هر سال مبلغ هشت هزار تومان ماليات مىدادند . » با آنكه روسپيگرى و همخوابگى با روسپيان را از نظر مقتضيات عهد ، ناديده مىانگاشتند ، دستدرازى به زنان يا جوانان خانوادههاى نجيب مجازاتهاى شديد داشت ، چنان كه در بعضى موارد اينگونه متخلفين را خصى مىكردند .
« پادرى ژان تاده » مدعيست كه شاه عباس ، لواط را در ايران ترويج كرد و مشوق عملى گرديد ؛ چه تا آن تاريخ مورد انزجار عامه بود . » لكن اين سخن را نمىتوان صحيح و مناط اعتبار دانست ، قدر مسلم آنست كه اگر كسى در اين عهد مرتكب لواط مىگرديد و شاكى و مدعى خصوصى نيز وجود داشت ، مجرم به سختى مجازات مىشد . چنان كه ساروتقى ، والى قراباغ و گنجه را به جرم لواط خصى كردند و اقلا دو تن از امراى لشكر را كه از مقربان شاه بودند ، به جرم « داشتن نظر بد » نسبت به غلامان خوبروى شاه به قتل رسانيدند . » « 1 »
وضع فواحش در عصر شاه عباس
« شاه عباس بر خلاف شاه طهماسب اول ، براى زنان هرجايى و بدكار نيز مقرراتى معين كرده بود و هميشه در لشكركشيهاى خويش گروهى از ايشان را همراه اردو مىبرد ؛ و ظاهرا همه سال ماليات خاصى از آنان مىگرفت و اينگونه زنان را در آن زمان « قحبه » مىخواندند .
شاردن سياح فرانسوى مىنويسد : « . . . در ايران زنان بدكار بر خلاف كشورهاى
هامش
( 1 ) - ابو القاسم طاهرى ، تاريخ سياسى و اجتماعى ايران ، ص 341 - 343 .